Ο πρώτος άθλος του Ηρακλή Τα άλογα του Διομήδη

Διάρκεια:09.20΄

Η EΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Συνδυάζοντας την αστρολογική και συμβολική αυτή ιστορία με

- την καθημερινή ζωή και

- τις δοκιμασίες της σύγχρονης μαθητείας,

θα πούμε την ιστορία του έργου που ανέλαβε ο Ηρακλής και

τη δοκιμασία στην οποία τον υπέβαλε ο βασιλιάς Ευρυσθέας.

Έπειτα θα μελετήσουμε τη σημασία του ζωδιακού σημείου μέσα στο οποίο συνέβη,

γιατί υπάρχει ένας στενός δεσμός μεταξύ αυτών των δύο

και ο άθλος πραγματοποιήθηκε μόνο και μόνο γιατί συνυπήρχαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στοιχεία

σ’ αυτό το ζωδιακό σημείο.

Κάθε ζωδιακό σημείο

- υποβάλλει τον άνθρωπο που εργάζεται κάτω από αυτό, στην επιρροή ορισμένων διακριτικών δυνάμεων και

- τον εφοδιάζει με ορισμένες τάσεις.

Τις τάσεις αυτές πρέπει να τις κατανοήσουμε αν πρόκειται να προβάλλει η έννοια της δοκιμασίας.

Με κάθε σημείο του Ζωδιακού συνδέονται τρεις άλλοι αστερισμοί που συμβολικά (και συχνά με εκπληκτικό τρόπο)

- ενσωματώνουν το πρόβλημα του μαθητή και

- υποδεικνύουν τη λύση.

Αυτά πρέπει να τα μελετήσουμε, γιατί

- ο άθλος

- το ζωδιακό σημείο και

- οι συνδεόμενοι αστερισμοί με τις δυνάμεις που εξαπολύουν με το συνδυασμό τους

συνιστούν μια ιστορία που είναι γεμάτη από διδακτικά στοιχεία.

Θα ήθελα λοιπόν να τονίσω για να είμαι σαφής ότι

- οι αστερισμοί συμβολίζουν την τριπλή όψη του Πνεύματος.

- το Ζωδιακό σημείο μας δίνει το πεδίο δραστηριότητας της ψυχής και

- ο άθλος απεικονίζει το έργο του μαθητή που

- ζει στο φυσικό πεδίο και

- προσπαθεί να εκδηλώσει στο πεδίο της μάχης του κόσμου

- την έμφυτη Θειότητά του και

- τις λανθάνουσες δυνάμεις του.

Σ’ αυτά τα τρία έχουμε συναθροισμένα

- πνεύμα

- ψυχή και

- σώμα.

- Ζωή

- συνείδηση και

- μορφή

συναντιόνται στον Ηρακλή, τον προσωπικό εαυτό,

που

- δρα υπό την επιρροή της ψυχής, του ενοικούντος Χριστού

- εκτελεί τους σκοπούς του Πνεύματος, του Πατρός στους Ουρανούς.

Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τη σχέση του ζωδιακού σημείου και των αστερισμών και θα κλείσουμε κάθε κεφάλαιο με μια ορισμένη εφαρμογή της ιστορίας της δοκιμασίας στη Ζωή

- του μαθητή και

- της ανθρωπότητας σαν σύνολο.

Μελετώντας τους δώδεκα άθλους, ακολουθούμε τη σταδιοδρομία του Ηρακλή καθώς διατρέχει το Ζωδιακό

από τον Κριό που είναι το σημείο της έναρξης,

μέσω του Ταύρου, των Διδύμων κ.λπ. (αριστερόστροφα)

στους Ιχθείς που είναι το σημείο

- του θανάτου και

- της τελείωσης.

Αυτή γίνεται με αντίθετο τρόπο από εκείνο της φαινομενικής πορείας του Ηλίου (δεξιόστροφα) που αρχίζει στον Κριό και φαίνεται να οπισθοδρομεί δια των Ζωδιακών σημείων, περνώντας στους Ιχθείς κι έπειτα στον Υδροχόο και μέσω όλων των ενδιάμεσων σημείων πάλι στον Κριό.

Ο άνθρωπος που

- είναι βυθισμένος στη μορφή και

- ζει υπό την επιρροή της υλικής όψης,

ακολουθεί αναγκαστικά την ατραπό

- της πλάνης και

- των φαινόμενων.

Αλλά ο Ηρακλής, η αφυπνισμένη ψυχή

- ακολουθεί τον αληθινό Δρόμο

- αναστρέφει τη συνήθη πορεία και μιλώντας σχηματικά

- πηγαίνει αντίθετα στο ρεύμα

- αντιλαμβάνεται τη μέρα της ευκαιρίας

- πήρε τις οδηγίες του για

– να αναλάβει τους δώδεκα άθλους και

– να καταδείξει τις ικανότητές του και

- την υπόσχεση ότι αν τους εκπληρώσει θα εισέρθει στο βασίλειο των Θεών.

- Εξοπλίστηκε με όλες τις Θείες δυνάμεις, αν και δε γνωρίζει ακόμη πώς να τις χρησιμοποιήσει και

- πελέκησε για τον εαυτό του, το ρόπαλο της δικής του προσπάθειας

- ανέρχεται μ’ αυτές συμβολικά στο σταυρό, το σταθερό σταυρό των ουρανών και

- παραμένει πνευματικά πάνω σ’ αυτόν μέχρις ότου εκπληρωθεί και ο τελευταίος άθλος.

Έτσι ξεκινά για τον πρώτο του άθλο, βέβαιος για την επιτυχία του και χωρίς ν’ αντιλαμβάνεται το μέγεθος του έργου του.

Το πιο συναρπαστικό σημείο της ιστορίας του Ηρακλή είναι

- ο αυθορμητισμός του και

- το γεγονός ότι στο έργο του δεν είχε πάντοτε επιτυχίες.

Μερικές φορές αστοχούσε και έπρεπε να επαναλάβει το έργο μέχρις ότου η επιτυχία να στέψει τις προσπάθειές του.

Του είπαν ότι ο Διομήδης, ο γιός του Άρη, Θεού του πολέμου, είχε πολλές φοράδες. Άγριες όπως ήταν έτρεχαν κι ερήμωναν την ύπαιθρο, προκαλώντας πολλές ζημιές και κατασπαράζοντας τις σάρκες των ανθρώπων. Κανένας δεν ήταν ασφαλής και τρόμος είχε απλωθεί στην περιοχή.

Επιπλέον οι φοράδες γεννούσαν πολλά άγρια άλογα κι ο Διομήδης ανησυχούσε για την κατάσταση.

Ο βασιλιάς Ευρυσθέας διέταξε τον Ηρακλή να τις συλλάβει.

Πολλές απόπειρες είχαν προηγηθεί, αλλά πάντα οι φοράδες ξέφευγαν, αφού πρώτα σκότωναν τα άλογα και τους ανθρώπους που τις κυνηγούσαν.

Ο Ηρακλής όμως, αφού έπιασε τα άλογα, τα έδωσε στον Άβδηρο να τα κρατά ενώ ο ίδιος στάθηκε περήφανα επικεφαλής, αψηφώντας τη δύναμη και την αγριάδα των αλόγων.

Προτού καν πάρει τα μέτρα του, για να τις εμποδίσει, οι φοράδες αναποδογύρισαν τον Άβδηρο και τον ποδοπάτησαν αφήνοντάς τον νεκρό.

Και πάλι ξέφυγαν και άρχισαν να ερημώνουν τη χώρα.

Έτσι έπρεπε να επαναλάβει τον άθλο του και μετά από επίμονες προσπάθειες κατόρθωσε και πάλι να τις συλλάβει.

Έτσι ο πρώτος άθλος αρχίζει με μερική αποτυχία, όπως συμβαίνει συχνά με τον άπειρο και ορμητικό ζηλωτή.

Αυτή είναι η ιστορία

- σύντομη

- δραματική και

- ενθαρρυντική.

Ποιο είναι όμως το ζωδιακό σημείο στο οποίο διαδραματίστηκε;

Ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή Η σύλληψη του Ταύρου της Κρήτης

Διάρκεια:09.00

Η Έννοια του Άθλου

Παρά την αρχική μερική αποτυχία ο Ηρακλής έκανε μια αρχή.

Σύμφωνα με τον παγκόσμιο νόμο άρχισε το έργο του στο νοητικό πεδίο.

Στην πραγματοποίηση του δημιουργικού σχεδίου, η σκέψη – παρόρμηση ακολουθείται από την επιθυμία.

Την κατάσταση αυτή συνείδησης, που αποκαλούμε νοητική, την ακολουθεί μια κατάσταση ευαισθησίας και ο δεύτερος αυτός άθλος ασχολείται με

- τον κόσμο της επιθυμίας και

- τη δύναμη της επιθυμίας.

Είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες άθλους και μας περιγράφεται με πολλές λεπτομέρειες.

Μερικές από τις περιγραφές που δόθηκαν για τις διάφορες δοκιμασίες στις οποίες υποβλήθηκε ο Ηρακλής είναι

- εξαιρετικά αδρές και

- περιγραφικά σύντομες,

αλλά οι δοκιμασίες

- στον Ταύρο

- τους Διδύμους

- το Σκορπιό και

- τους Ιχθείς

αναφέρονται πολύ εκτενώς.

- Είναι δραστικές στην εφαρμογή τους και

- δοκιμάζουν κάθε τμήμα της φύσης του ζηλωτή.

Το κλειδί στον άθλο του Ταύρου είναι η ορθή κατανόηση του Νόμου της Έλξης.

Είναι ο Νόμος που

- διέπει τη

- μαγνητική δύναμη και

- αρχή της συνοχής

που δομεί τις μορφές

μέσω των οποίων εκδηλώνεται

– ο Θεός ή

- η ψυχή

- δημιουργεί τη σταθερότητα που δείχνει την αντίσταση της μορφής σ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου της ύπαρξής της και

- αφορά στην αλληλοσχέτιση μεταξύ

- εκείνου που δομεί τη μορφή και της ίδιας της μορφής

– των δύο πόλων, θετικού και αρνητικού

- πνεύματος και ύλης

- Εαυτού και μη-Εαυτού

- αρσενικού και θηλυκού και

έτσι μεταξύ των αντιθέτων.

Τέσσερις Συμβολικές Λέξεις

Βλέπουμε ότι η δοκιμασία αυτή αφορά κυρίως στο πρόβλημα του σεξ.

Υπάρχουν στην Αγγλική γλώσσα τέσσερις λέξεις που είναι ιδεογραφικές και συμβολικές.

Αποτελούνται από τρία γράμματα και είναι οι εξής:

- Θεός (God)

- Φύλο (Sex)

- Νόμος (Law) και

- Αμαρτία (Sin).

Στις τέσσερις αυτές λέξεις εκφράζεται το σύνολο όσων υπάρχουν.

Θεός, το

- άθροισμα όλων των μορφών

- σύνολο όλων των καταστάσεων της

- συνείδησης και

- ενεργοποιού Ζωής.

Σεξ, η

- ίδια η ζωή στη λειτουργία της

- ελκύοντας πνεύμα και ύλη και

- εδραιώνοντας την αλληλεπίδραση μεταξύ

- αντικειμενικού και υποκειμενικού

- εξωτερικού και εσωτερικού

- επιθυμία

- έλξη

- ενστικτώδης ώθηση για δημιουργία

- έλξη της ψυχής

- παρόρμηση για τη Θεότητα

- επιθυμία του αρσενικού για το θηλυκό

το δέλεαρ της ύλης για το πνεύμα: όλες αυτές οι φράσεις μπορούν να συσσωρευτούν για να εκφράσουν μερικές από τις δραστηριότητες του Σεξ στις ποικίλες σχέσεις του.

Νόμος,

- η παρακινούμενη από τη σκέψη ανταπόκριση του Θεού στη μορφή

- οι θεσπισμένες συνήθειες από την άχρονη αλληλεπίδραση των πολικών αντιθέτων που έχουν αναγνωριστεί από την ανθρωπότητα σαν αναπόφευκτοι νόμοι της φύσης

- η επιβολή της Θέλησης του Θεού και

- η εντύπωση αυτής της Θέλησης πάνω στη μορφή και

- η αναγνώρισή Της από τον άνθρωπο.

Αμαρτία,

σύμφωνα με το νόημά της σημαίνει

“ο ένας που υπάρχει”,

- ανταρσία της μονάδας εναντίον της ολότητας

- η ατομικότητα εναντίον της ομάδας,

- η ιδιοτέλεια εναντίον του γενικού συμφέροντος.

Αυτή είναι η ιστορία του σύμπαντος, που γράφεται για μας με τις τέσσερις αυτές λέξεις

- Θεός, το Όλο

- Σεξ, η έλξη μεταξύ των μερών μέσα σ’ αυτό το Όλο

- Νόμος, η συνήθεια του Όλου και

- Αμαρτία, η εξέγερση της μονάδας μέσα στο Όλο.

Το διήγημα του Άθλου

Ο Μίνωας, βασιλιάς της Κρήτης, είχε έναν ιερό ταύρο που τον φύλαγε στο νησί της Κρήτης.

Ο Ευρυσθέας ζήτησε τον Ηρακλή και του είπε ότι πρέπει να συλλάβει τον ταύρο και να τον φέρει από το νησί στην ενδοχώρα.

Καμιά οδηγία δε δόθηκε για το πώς θα το κατόρθωνε, το μόνο που ήξερε ο Ηρακλής ήταν ότι

- ο ταύρος ήταν ιερός

- γεννήθηκε από τη θάλασσα και

- το πεπρωμένο του ήταν να προσφερθεί θυσία στο Μίνωα.

Έτσι ο Ηρακλής ταξίδεψε στην Κρήτη κι έψαξε όλο το νησί, καταδιώκοντας τον ταύρο από τόπο σε τόπο ωσότου τον έπιασε.

Έπειτα, λέγεται,

- καβαλίκεψε τον ταύρο σαν άλογο

- διέσχισε το νησί και

- μέσα από τα νερά που χώριζαν την Κρήτη από τη στεριά, τον έφερε στην πόλη των Κυκλώπων.

Οι Κύκλωπες ήταν παράξενα όντα για τα οποία λέγεται ότι είχαν ένα μόνο μάτι στη μέση του μετώπου.

Κυβερνώνταν από τρεις εξέχουσες μορφές των οποίων τα ονόματα ήταν

- Βρόντος που σημαίνει βροντή

- Στέρωπις που σημαίνει αστραπή και

- Άργος που σημαίνει στροβιλιζόμενη ενέργεια.

Όταν ο Ηρακλής έφτασε με τον ταύρο στις πύλες της πόλης, συναντήθηκε με τους τρεις Κύκλωπες οι οποίοι παρέλαβαν τον ιερό ταύρο και ανέλαβαν τη φροντίδα του. Έτσι τελείωσε ο δεύτερος άθλος.

Ο τρίτος άθλος του Ηρακλή Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων

Διάρκεια:12.10΄

Η ερμηνεία του Μύθου

Τα Σύμβολα

Ο Ευρυσθέας έχοντας παρακολουθήσει τον Ηρακλή

- ν’ αποκτά νοητικό έλεγχο και έπειτα

- να καβαλικεύει τον ταύρο της επιθυμίας στο Ναό της Ψυχής,

του επιβάλλει τώρα το έργο να φέρει τα χρυσά μήλα από τον Κήπο των Εσπερίδων.

Το μήλο χρησιμοποιήθηκε πολύ στη

- μυθολογία και

- συμβολική.

Όπως γνωρίζουμε, στον Κήπο της Εδέμ ο όφις έδωσε το μήλο στην Εύα. Με την

- προσφορά του μήλου και

- αποδοχή του

ήλθε η γνώση του καλού και του κακού.

Είναι ένας συμβολικός τρόπος να μας πουν

- την ιστορία της εμφάνισης του νου και

- πώς άρχισε να λειτουργεί στο πρωτόγονο αυτό πλάσμα που δεν ήταν ούτε ζώο ούτε απόλυτα άνθρωπος.

Με την έλευση του νου ήλθε επίσης η γνώση της

- δυαδικότητας

- έλξης των ζευγών των αντιθέτων

- φύσης της ψυχής που είναι το καλό και

- φύσης της μορφής που είναι το κακό αν

- συγκρατεί και

- παρεμποδίζει

την ψυχή την από την πλήρη έκφραση.

Δεν είναι η μορφή κακό αυτό καθαυτό.

Πρέπει να σημειωθεί ότι στον Κήπο της Εδέμ δόθηκε ένα μόνο μήλο στο ανθρώπινο ον, το σύμβολο της

- χωριστικότητας

- μόνωσης.

Ο Ηρακλής έπρεπε να ψάξει τα χρυσά μήλα σ’ έναν άλλο Κήπο και στον Κήπο των Εσπερίδων τα μήλα ήταν το σύμβολο

- της πολλαπλότητας

- της σύνθεσης και

- των πολλών που τρέφονται από το μοναδικό Δένδρο της Ζωής.

Στον Ηρακλή ειπώθηκαν μόνο τρία πράγματα: ότι

- υπήρχε ένας Κήπος που είχε ένα Δένδρο όπου αναπτύσσονταν τα Χρυσά Μήλα

- το Δένδρο φρουρούσε ο Όφις με τα εκατό κεφάλια

- όταν θα το έβρισκε, θα συναντούσε εκεί τρεις ωραίες παρθένες.

Αλλά δεν του είπαν

- ούτε προς ποια κατεύθυνση ήταν ο Κήπος

- ούτε πώς θα τον έβρισκε.

Αυτή τη φορά δεν περιορίστηκε

- στις άγριες χώρες τις οποίες λυμαίνονταν οι ανθρωποφάγες φοράδες

- στο μικρό νησί της Κρήτης.

Έπρεπε να ψάξει όλο τον πλανήτη και πήγαινε από το Βορρά στο Νότο και από την Ανατολή στη Δύση, μέχρι να συναντήσει επιτέλους το Νηρέα που κατείχε όλη τη σοφία σ’ όλες τις μορφές του λόγου.

Σε μερικούς κλασσικούς ονομάζεται “ο αρχαίος της θάλασσας”.

Δεν ήταν μόνο σοφός, αλλά και πολύ άπιαστος

- παίρνοντας πολλές μορφές και

- αρνούμενος πάντα να δώσει στον Ηρακλή μια ευθεία απάντηση.

Τελικά έδωσε κάποια νύξη ως προς την κατεύθυνση στην οποία έπρεπε να αναζητήσει τα Μήλα, στέλνοντάς τον στο δρόμο του μόνο και κάπως αποθαρρυμένο,

με μόνο μια αόριστη ιδέα για το

- τι έπρεπε να κάνει και

- πού έπρεπε να πάει.

Το μόνο που γνώριζε ήταν ότι έπρεπε να στραφεί στο Νότο

- ένα σύμβολο επιστροφής στον Κόσμο

- τον αντίθετο πόλο του Πνεύματος.

Μόλις το έκανε συνάντησε τον όφι με το οποίο έπρεπε να παλέψει.

Είναι γνωστό από τη Μυθολογία, ότι ο γίγαντας Ανταίος, ήταν υιός του Ποσειδώνα, του θεού των Υδάτων και της Γαίας, της γης. Γι’ αυτό όταν έρχονταν σε επαφή με τη γη, τη μητέρα του γινόταν ανίκητος.

Στην αναζήτησή του για τα Χρυσά Μήλα στο φυσικό πεδίο,

ο Ηρακλής έπρεπε να νικήσει, όπως κάνουν όλοι οι μαθητές,

- τη θυμαπάτη και

- τη πλάνη.

Γιατί κατά την προώθηση της πνευματικής έφεσης ο μαθητής είναι πολύ επιρρεπής στο να καταληφθεί από

- τον αστρικό και

- τον κατώτερο ψυχισμό

στη μια ή την άλλη μορφή.

Καθώς ο Ηρακλής πάλευε με τον όφι, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τον νικήσει μέχρι που ανακάλυψε ότι ήταν ανίκητος μόνο όσο βρισκόταν σ’ επαφή με τη γη. Μόλις ο Ηρακλής σήκωσε τον όφι (Ανταίο) ψηλά στον αέρα, έγινε εντελώς

- αδύναμος και

- ανίκανος

να τον νικήσει.

Οι Δίδυμοι είναι ένα

- ζωδιακό σημείο του Αέρα

- μεταβλητό ή κοινό σημείο.

Η θυμική αυταπάτη αλλάζει συνεχώς, παίρνοντας πότε τη μια μορφή και πότε την άλλη.

Αφορά στην εμφάνιση και όχι στην πραγματικότητα και η γη αντιπροσωπεύει τις φαινομενικότητες .

Αφού νίκησε το φίδι που εμπόδιζε το δρόμο του, ο Ηρακλής προχώρησε στην έρευνά του.

Η επόμενη συνάντησή του ήταν και πάλι μια άλλη μορφή θυμικής αυταπάτης.

Ο Βούσιρις

- ήταν γιός του Ποσειδώνα, Θεού των Υδάτων, αλλά η μητέρα του ήταν μια απλή θνητή

- ήταν εύγλωττος και συναρπαστικός σ’ ό,τι έλεγε.

- ισχυριζόταν ότι ήταν

- μεγάλος δάσκαλος

- σπουδαίος,

κάνοντας τον Ηρακλή να πιστεύει ότι

- θα τον οδηγούσε στο φως και

- αυτός ήταν ο θεματοφύλακας της αλήθειας.

Ο Ηρακλής

- εξαπατήθηκε τελείως

- υποτάχθηκε σιγά-σιγά στη δύναμη και γοητεία του Βούσιρι

- υποχώρησε σιγά-σιγά η θέλησή του και ο νους του και

- δέχθηκε αυτόν σαν δάσκαλο και οδηγό.

Τελικά όταν ο Βούσιρις έθεσε τον Ηρακλή ολοκληρωτικά υπό τον έλεγχό του,

- τον έδεσε στο βωμό της θυσίας και

- τον ανάγκασε να ξεχάσει το Νηρέα.

Ο μύθος λέγει ότι τελικά ο Ηρακλής

- απελευθερώθηκε και ξανάρχισε την έρευνά του,

αφού έδεσε τον Βούσιρι στο βωμό που ο ίδιος ήταν δεμένος.

Βλέπουμε πάλι

- αποθάρρυνση

- καθυστέρηση

- αποτυχία και

- δόλο

να χαρακτηρίζουν αυτό το μέρος της δοκιμασίας.

Ψάχνοντας εδώ κι εκεί, βρήκε τον Προμηθέα δεμένο σ’ ένα βράχο με τους γύπες να ξεσκίζουν το συκώτι του.

Η θέα του πόνου του Προμηθέα ήταν κάτι που ο Ηρακλής δεν μπορούσε να υποφέρει και εγκατέλειψε την αναζήτησή του για να

- απελευθερώσει τον Προμηθέα και

- του δώσει τη δυνατότητα να διώξει τους γύπες.

Φτάνουμε τώρα

- στο κρίσιμο σημείο του άθλου

- σε αυτό που αποτελεί την πραγματική δοκιμασία.

Ο Ηρακλής

- βρίσκει τον Άτλαντα να  σηκώνει το φορτίο του κόσμου στους ώμους του και

- κλονίζεται κάτω από το βάρος του έργου που είχε αναλάβει

- συγκλονίζεται τόσο από το τεράστιο εγχείρημα του Άτλαντα και

- επηρεάζεται τόσο από τα δεινά του καθώς σηκώνει το βάρος του κόσμου, ώστε

- εγκαταλείπει την έρευνά του για τα Χρυσά Μήλα

- ξεχνά κάθε τι που είχε επιβάλει στον εαυτό του να κάνει και

- παίρνει με οίκτο το φορτίο από τους ώμους του Άτλαντα και

- το σηκώνει ο ίδιος.

Τότε, λέγεται, στο θαυμάσιο τέλος του μύθου ότι ο Άτλας,

- απαλλαγμένος από το φορτίο του

- πηγαίνει στον Κήπο των Εσπερίδων

- αποσπά τα Χρυσά Μήλα χωρίς εμπόδια από το φίδι με τα εκατό κεφάλια και με την πρόθυμη βοήθεια των τριών όμορφων παρθένων

- φέρνει τα Μήλα στον Ηρακλή που κι αυτός στέκει πλέον ελεύθερος παρά

- τα εμπόδια, τις δυσχέρειες και τις παρεκκλίσεις

λόγω της

• θυμικής αυταπάτης και

• πλάνης.

Οι αποτυχίες στη διαδρομή του χρόνου, τον έκαναν να φτάσει στη Σοφία και ο Ηρακλής δεν δέχεται τα Χρυσά Μήλα.

Σημειώστε ότι το αντίθετο ή καταληκτικό ζωδιακό σημείο των Διδύμων είναι εκείνο του Τοξότη που

• σημαδεύει κατευθείαν και

• απρόσκοπτα πετυχαίνει τον στόχο και

• φτάνει στον τελικό σκοπό.

Ούτε

• παρεκκλίσεις

• αποτυχία!

Μόνο μια σταθερή πορεία.

Ο τέταρτος άθλος του Ηρακλή Η ελαφίνα της Αρτέμιδας

Διάρκεια:12.10′

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Ο Ευρυσθέας έστειλε λοιπόν τον Ηρακλή να συλλάβει τη χρυσοκέρατη ελαφίνα της Κυρήνειας.

Η λέξη “ελαφίνα” προέρχεται από μια παλιά Γοτθική λέξη που σημαίνει “αυτό που πρέπει να συλληφθεί”, με άλλα λόγια αυτό που είναι απατηλό και δύσκολα πιάνεται.

Η ελαφίνα αυτή ήταν αφιερωμένη στην Άρτεμη, τη θεά της Σελήνης.

Αλλά η Διάνα, η Κυνηγός των Ουρανών, ‘η κόρη του ηλίου’, ισχυριζόταν το ίδιο και υπήρχε φιλονικία ως προς την ιδιοκτησία.

Ο Ηρακλής δέχθηκε την εντολή του Ευρυσθέα κι ανέλαβε να αιχμαλωτίσει την ευγενική ελαφίνα.

Έναν ολόκληρο χρόνο την κυνηγούσε, πηγαίνοντας από δάσος σε δάσος, βλέποντάς την στιγμιαία και χάνοντάς την πάλι.

Περνούσαν οι μήνες και δεν μπορούσε να τη

- συλλάβει και κρατήσει.

Στο τέλος η επιτυχία στεφάνωσε τις προσπάθειές του

- έπιασε την ελαφίνα

- την κρέμασε στον ώμο του

- “την κράτησε κοντά στην καρδιά του” και

- τη μετέφερε στον Ναό των Μυκηνών

- όπου την άφησε μπροστά στο βωμό του Ιερού Τόπου.

Έπειτα έκανε προς τα πίσω και ήταν ευχαριστημένος για την επιτυχία του.

Αυτή είναι μια από τις πιο μικρές ιστορίες, αλλά μολονότι μας λέγονται λίγα, ο άθλος αυτός όταν εξεταστεί προσεκτικά, παρουσιάζει

- βαθύ και μεγάλο ενδιαφέρον και

συνιστά ένα μάθημα με μεγάλη σημασία.

Δεν υπάρχει επιτυχία για το ζηλωτή μέχρι να μετουσιώσει το ένστικτο σε ενόραση, ούτε υπάρχει σωστή χρήση της διάνοιας μέχρι να έρθει σε δράση η ενόραση που διερμηνεύει κι επεκτείνει τη διανόηση και φέρνει την αντίληψη. Τότε το ένστικτο υποτάσσεται και στις δύο.

Για το ζηλωτή δεν υπάρχει

- επιτυχία

μέχρι να μετουσιώσει το ένστικτο σε ενόραση

- σωστή χρήση της διάνοιας

μέχρι να έρθει σε δράση η ενόραση που

- διερμηνεύει και  επεκτείνει

τη διανόηση και

- φέρνει την κατανόηση.

Ο πέμπτος άθλος του Ηρακλή Ο λέων της Νεμέας

Διάρκεια:15.40΄

Η ερμηνεία του Μύθου

Μετά από ένα σχετικά απλό άθλο στον Καρκίνο, που δεν ήταν καθόλου επικίνδυνος, ο Ευρυσθέας αναθέτει στον Ηρακλή το δύσκολο έργο να σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας που ερήμωνε την ύπαιθρο.

Για πολύ καιρό το λιοντάρι αποτελούσε μια καταστροφική δύναμη και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι γι’ αυτό.

Ο Ηρακλής κατάλαβε ότι ο μόνος τρόπος για να επιτύχει το σκοπό του ήταν να περιορίσει το λιοντάρι σε συνεχώς μικρότερους κύκλους μέχρις να το εγκλωβίσει σε μια σπηλιά.

Αυτό έκανε και τελικά ακολούθησε τα αχνάρια του μέχρι τη φωλιά του.

Αφού πέτυχε το προκαταρκτικό αυτό στάδιο, έκανε τη δυσάρεστη ανακάλυψη ότι η σπηλιά είχε δύο ανοίγματα και όσο γρήγορα κι αν κυνηγούσε το λιοντάρι από το ένα, αυτό ξεπρόβαλε από το άλλο.

Δεν μπορούσε λοιπόν να κάνει κάτι άλλο από

- το να σταματήσει το κυνήγι και

- να φράξει ένα από τα ανοίγματα της σπηλιάς.

Αυτό έκανε ο Ηρακλής.

Έπειτα κυνήγησε το λιοντάρι στη σπηλιά από το άνοιγμα.

Και αφού άφησε πίσω όλα τα όπλα, ακόμη και το ρόπαλο που είχε φτιάξει μόνος, μπήκε στη σπηλιά και με τα δυο του χέρια έπνιξε το λιοντάρι μέχρι θανάτου.

Ήταν μια συνάντηση που συνέβη, χωρίς να τη δει κάποιος.

- Ο Ηρακλής και το λιοντάρι στο σκοτάδι

- η μαυρίλα της σπηλιάς

όλα έπαιξαν το ρόλο τους σ’ ένα αγώνα που έπρεπε να καταλήξει στο θάνατο.

Ο Αριθμός Πέντε

Στο πέμπτο ζώδιο, το Λέοντα, ο Ηρακλής εκτελεί τον άθλο που είναι ο πιο γνωστός ιστορικά, γιατί το σκότωμα του λέοντα της Νεμέας συνδέεται πάντοτε με τον Ηρακλή, αν και είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο περίφημος αυτός άθλος δε σχετίζεται με το δέρμα λιονταριού που πάντοτε φορούσε ο Ηρακλής.

Αυτό ήταν το δέρμα του λιονταριού που σκότωσε προτού αναλάβει τους άθλους του και

ήταν η πρώτη του πράξη υπηρεσίας.

Μ’ αυτή την πράξη έδειξε ότι ήταν έτοιμος για δοκιμασία και εκπαίδευση.

Αριθμητικά ο άθλος αυτός είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και για να τον κατανοήσουμε πλήρως και να συλλάβουμε την αληθινή του σημασία, πρέπει να λάβουμε υπόψη τον αριθμό πέντε που τον χαρακτηρίζει.

Από τη σκοπιά του εσωτερισμού, το πέντε είναι ο αριθμός του ανθρώπου, γιατί

ο άνθρωπος είναι θείος υιός του Θεού, συν

η τετράδα που απαρτίζει την κατώτερη τετραπλή φύση

• το νοητικό σώμα

• το συναισθηματικό σώμα

• το ζωτικό σώμα και

• το φυσικό περίβλημα.

Στη γλώσσα των ψυχολόγων, ο άνθρωπος είναι ο Εαυτός,

μια συνέχεια της νοητικής και συναισθηματικής κατάστασης της ζωτικότητας και

ο ανταποκριτικός μηχανισμός του φυσικού σώματος.

Στα τέσσερα προηγούμενα ζώδια είδαμε ότι και τα τέσσερα αυτά σχετίζονται με την ψυχή που περιέχεται σ’ αυτά .

Στον Κριό, η ψυχή άντλησε εκείνο τον τύπο της ύλης που θα της δώσει την ικανότητα να συνδεθεί με τον κόσμο των ιδεών.

Μυήθηκε μέσα ένα νοητικό κέλυφος.

Πρόσθεσε στην ατομικότητα εκείνους τους συνδυασμούς της νοητικής ουσίας δια των οποίων θα μπορούσε να εκφραστεί καλύτερα.

Και ο άνθρωπος έγινε μια σκεπτόμενη ψυχή.

Στον Ταύρο, ήρθε σε επαφή με τον κόσμο της επιθυμίας και ακολούθησε μια παρόμοια διαδικασία.

Τα μέσα της αισθαντικής επαφής του κόσμου των αισθημάτων και συναισθημάτων αναπτύχθηκαν.

Και ο άνθρωπος έγινε μια αισθαντική ψυχή.

Στους Διδύμους, σχηματίσθηκε ένα νέο και ζωτικό σώμα ενέργειας, με τη συνένωση των ενεργειών της ψυχής και της ύλης.

Και ο άνθρωπος έγινε μια ζώσα ψυχή,

γιατί συνδέθηκαν οι δύο πόλοι και το ζωτικό ή αιθερικό σώμα ήρθε σε ύπαρξη.

Στον Καρκίνο, που είναι το ζώδιο

- της φυσικής γέννησης και

- της ταύτισης της μονάδας με το σύνολο, τη μάζα,

- συμπληρώθηκε το έργο της ενσάρκωσης και

- εκδηλώθηκε η τετραπλή φύση.

Ο άνθρωπος έγινε ζωντανός παράγοντας στο φυσικό πεδίο.

Στο Λέοντα, όμως, ο άνθρωπος γίνεται ό,τι αποκρυφιστικά καλείται ‘ο πεντάκτινος αστέρας’, γιατί ο αστέρας αυτός θεωρείται σύμβολο της ατομικοποίησης της ανθρωπότητας, του ανθρώπινου όντος που γνωρίζει τον εαυτό του, που γνωρίζει ότι είναι άτομο και αποκτά επίγνωση του εαυτού του σαν ο Εαυτός.

Στο ζωδιακό αυτό σημείο αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε τις λέξεις “Εγώ” και “μου” και “δικό μου”.

Η Αρχαία Σοφία της Ανατολής μας λέγει ότι ο αριθμός πέντε είναι ο πιο απόκρυφος και

ο πιο βαθιά σημαντικός από τους αριθμούς.

Ισχυρίζεται ότι ο όμιλος των ουράνιων και πνευματικών όντων

- ενσαρκώθηκαν στη γη

- εκδηλώθηκαν δια της τετράδας και έτσι

- ήρθε σε ύπαρξη η ανθρώπινη οικογένεια, που ήταν η πέμπτη ομάδα των θείων Ζωών.

Έτσι δημιουργήθηκε η δυαδική ιδιότητα του Σύμπαντος,

- η πνευματική και

- η φυσική.

Ενοποίησαν μέσα τους τους δύο πόλους.

Ήταν εξωτερικοί και εσωτερικοί. Ήταν αντικειμενικοί και υποκειμενικοί.

Έτσι έχουμε τον αριθμό δέκα, που θεωρείται

- ο αριθμός της ανθρώπινης τελείωσης και συμπλήρωσης,

- ο αριθμός ενός τελείως

- αναπτυγμένου και

- εξελιγμένου

ανθρώπινου όντος, που πέτυχε ισοστάθμιση του πνεύματος και της ύλης.

Είναι όμως ο αριθμός μέσα στον οποίο το πνεύμα ΔΕΝ εξουσιάζει την ύλη,

είναι ο αριθμός του ζηλωτή, του οποίου αντικειμενικός σκοπός είναι να υποτάξει την ύλη στη χρήση του πνεύματος και επομένως ν’ ανατρέψει το ισοζύγιο του αριθμού δέκα.

Οι αρχαίες γραφές της Ανατολής χρησιμοποιούν μερικές ενδιαφέρουσες φράσεις για να εκφράσουν τη φύση αυτών των ουράνιων όντων,

- που είναι οι άνθρωποι της εποχής μας

- που είμαστε εμείς οι ίδιοι,

- που είναι οι Υιοί του Θεού στην ενσάρκωση.

Αυτοί ονομάζονται

- Κύριοι της Γνώσης και της Σοφίας

- Κύριοι της Θέλησης και της Θυσίας

- Κύριοι της Απεριόριστης Αφοσίωσης.

Οι όροι αυτοί που χαρακτηρίζουν τις πνευματικές οντότητες που ενοικούν σε κάθε ανθρώπινη μορφή, αξίζουν βαθιά μελέτη από εκείνους που ζητούν να βαδίσουν τον κύκλο του Ζωδιακού σαν συνειδητά άτομα με πνευματικό σκοπό.

Είμαστε εδώ

- με τη δική μας θέληση και

- με πλήρη γνώση.

Ήρθαμε στην εκδηλωμένη ύπαρξη για να ανυψώσουμε την ύλη στους ουρανούς.

Στην ουσία και στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν είναι ό,τι φαίνεται πως είναι. Ουσιαστικά είναι ό,τι θα δείξει στον Υδροχόο, το αντίθετο σημείο του Λέοντα.

Τότε θα γίνει ο άνθρωπος με τη συμπαντική συνείδηση, σε αντιδιαστολή με την ατομικότητα του τύπου του Λέοντος.

Το άτομο στο Λέοντα

- γίνεται ο μυημένος στον Αιγόκερω και

- αποδεικνύεται σαν τέλειος άνθρωπος στον Υδροχόο.

Αυτό γίνεται εφικτό μόνο με την απεριόριστη αφοσίωση σ’ ένα σκοπό που μόλις αντιλαμβάνεται ότι έφτασε βαδίζοντας το Ζωδιακό, μέχρις ότου πέτυχε πλήρη αυτοσυνείδηση.

Έτσι γίνεται φανερή

- η οικειοποίηση και

- η σχέση

της πέμπτης Εντολής με τον πέμπτο άθλο στο πέμπτο ζώδιο.

“Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου ίνα εύ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένει επί της γης της αγαθής, ής Κύριος ο Θεός σου δίδωσί σοι”, γιατί στο Λέοντα

ο Πατήρ-Πνεύμα και η Μήτηρ-Ύλη

- συναντώνται στο άτομο και

- η ένωσή τους δημιουργεί τη συνειδητή εκείνη οντότητα που ονομάζουμε ψυχή ή Εαυτό.

Το ίδιο ακριβώς όπως αυτό είναι το ζωδιακό σημείο όπου ο άνθρωπος αναγνωρίζει ότι είναι άτομο και αρχίζει ο κύκλος της εμπειρίας με τον οποίο αποκτά γνώση, έτσι είναι και το σημείο όπου ο αυτοσυνείδητος άνθρωπος αρχίζει την εκγύμνασή του για μύηση.

Στο ζώδιο αυτό έχουμε την τελευταία από τις δοκιμασίες στη δοκιμαστική Ατραπό.

Όταν ο άθλος αυτού του ζωδιακού σημείου τελειώσει,

τότε αρχίζει η οριστική εκπαίδευση για μύηση στον Αιγόκερω.

Κάποιος βαθμός ελέγχου της σκέψης έχει αποκτηθεί στον Κριό και

κάποια δύναμη μετουσίωσης της επιθυμίας έχει επιτευχθεί στο Ταύρο.

Τα μήλα της σοφίας συγκομίσθηκαν στους Διδύμους και

η διάκριση μεταξύ σοφίας και γνώσης έχει κάπως μαθευτεί.

Ενώ

- η αναγκαιότητα της μετουσίωσης

- του ενστίκτου και

- της διανόησης

σε ενόραση και

- η μεταφορά και των δύο στο Ναό του Κυρίου έχει πραγματοποιηθεί στον Καρκίνο.

Ο έκτος άθλος του Ηρακλή Η ζώνη της Ιππολύτης

Διάρκεια:10.30΄

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Η ιστορία του μύθου αναφέρει ότι ο Μεγάλος Προεστός αναγνώρισε ότι στον άθλο αυτό ο Ηρακλής αντιμετώπισε πράγματι ένα εχθρό “διαφορετικού είδους”.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι δύο άθλοι στους οποίους ο Ηρακλής δεν ενήργησε καλώς, αν και τελικά νίκησε, ήταν με τα πολικά του αντίθετα, τα θηλυκά.

Στον Κριό η νίκη επί των ανθρωποφάγων φοράδων φούσκωσε τόσο το εγώ του, ώστε

- προχώρησε με υπερηφάνεια και

- άφησε τις φοράδες στον Άβδηρο, την προσωπικότητά του,

με αποτέλεσμα να αποδράσουν και να πρέπει να επαναληφθεί ο άθλος.

“Αλλά ο Άβδηρος κείτεται νεκρός.”

Και στον άθλο της Παρθένου σκότωσε τη βασίλισσα των Αμαζόνων αν και του πρόσφερε τη ζώνη και έπρεπε έπειτα να σώσει μια άλλη κόρη, την Ησιόνη, από την κοιλιά του κήτους, για να συμψηφίσει τη ζωή που χωρίς λόγο είχε αφαιρέσει.

Έτσι ο πόλεμος μεταξύ των φύλων έχει αρχαία προέλευση. Είναι πράγματι έμφυτος

- στη δυαδικότητα της ανθρωπότητας και

- στο Ηλιακό σύστημα.

Το γεγονός αυτό μαρτυρούν έντονα οι δίκες διαζυγίων.

Ο ανταγωνισμός υπάρχει τόσο στην εργασία όσο και στο σπίτι.

Υπάρχουν στην ιστορία του μύθου μικρά αλλά ενδιαφέροντα σημεία που δεν πρέπει να παραβλέψουμε.

Ποιο ήταν το λάθος της Ιππολύτης;

Ίσως το εξής: Πρόσφερε στον Ηρακλή τη ζώνη της ενότητας που της έδωσε η Αφροδίτη, επειδή της είχαν πει ότι έτσι διέταξε ο Προεστός και όχι επειδή η ίδια ένιωθε ενότητα.

Μήπως το έκανε αναγκαστικά και όχι από αγάπη και γι’ αυτό πέθανε;

Μας είπαν ακόμη, ότι το κακό πρέπει να συμβεί,

η συμφορά όμως συμβαίνει σ’ εκείνους από τους οποίους προέρχεται.

Γι’ αυτό ο Ηρακλής δεν κατάλαβε,

έκανε το λάθος να μην καταλάβει

την πνευματική του αποστολή,

παρότι πέτυχε τον αντικειμενικό του σκοπό.

Διερωτάται πάλι κάποιος, γιατί οι Αμαζόνες έκαναν ετήσια εξόρμηση στον κόσμο των ανδρών;

Ήταν για να πολεμήσουν εναντίον τους ή

για να ζητήσουν ένωση, για την οποία δεν υπήρχε καρδιά;

Ήταν για να ζητήσουν νέα μέλη για το δίχως άνδρες κόσμο τους;

Αλλά, όπως μας λέγουν, ο Θεός κατοπτεύει την καρδιά.

Αυτό ασφαλώς προξενεί κατάπληξη στους ανθρώπους με αυστηρές νομικές και ηθικές αρχές,

αν σκεφθούν ότι μια ομολογημένη πόρνη μπορεί να είναι ανώτερη από μια γυναίκα, που, πέραν από την πορνεία

- είναι βλάσφημη ή

- παίρνει όρκους στην εκκλησία,

- χωρίς αγάπη και

- χωρίς πρόθεση υπηρεσίας,

αλλά μόνο για να αποκτά

- χρήματα

- ασφάλεια ή

- θέση.

Σπάνια ακούει κάποιος κήρυγμα για τη μοιχαλίδα, για την οποία ο Χριστός είπε: “ουδέ εγώ σε κατακρίνω. Πορεύου εν ειρήνη και από του νυν μηκέτι αμάρτανε”.

Όλα αυτά, φαίνεται, ότι περιλαμβάνονται με διακριτικότητα στο μύθο του άθλου στην Παρθένο.

Είναι εκπληκτική

- η πρακτική τους εφαρμογή καθώς και

- η κοσμική και πνευματική τους σημασία.

Μας λέγουν ότι “ο σκόπιμος πόλεμος μεταξύ των φύλων βρίσκεται τώρα στον κολοφώνα του”.

Αυτή τη φορά ο Δάσκαλος δεν είπε ότι το έργο έγινε άσχημα.

Είπε χωρίς διφορούμενα, “Γιατί σκοτώνεις τη μητέρα του Ιερού Παιδιού;

Πάλι σημειώνουμε αποτυχία.

Πάλι δεν κατάλαβες.

Λυτρώσου αυτή τη στιγμή αυτή, προτού ζητήσεις να με αντιμετωπίσεις ξανά”.

Τα λόγια αυτά ήταν αυστηρά και πρέπει να προσέξουμε το βασικό τόνο.

“Πάλι δεν κατάλαβες.”

Ακολούθησε σιωπή και ο Ηρακλής σφίγγοντας τη ζώνη στο στήθος του, πήρε το δρόμο προς το σπίτι, αφήνοντας τις γυναίκες

- περίλυπες

- χωρίς αρχηγό και

- χωρίς αγάπη.

Πράξη θανάτου και έπειτα πράξη αγάπης, όταν με κίνδυνο της δικής του ζωής ο Ηρακλής ελευθέρωσε την Ησιόνη και κέρδισε από το Δάσκαλο τα λόγια:

“Συλλογίσου εκ νέου για τους δρόμους της ζωής και

σκέψου τους δρόμους του θανάτου.

Πήγαινε ν’ αναπαυθείς, Υιέ μου”.

Δεν απολογούμαστε επαναλαμβάνοντας τα λόγια του μύθου όπως ειπώθηκαν από το Δ. Θιβετανό. Είναι λόγια εξαιρετικά ωραία και η μαντρική τους δύναμη φαίνεται να καταστρέφεται όταν τα παραφράζουμε.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι δεν έγινε περιγραφή του άθλου του Ηρακλή, όπως στις άλλες περιπτώσεις.

Ο λόγος αντήχησε μόνο στη χώρα όπου η βασίλισσα των Αμαζόνων κυβερνούσε τον κόσμο της των γυναικών, όπου όλοι οι άνδρες αποκλείονταν.

Αφέθηκε στον Ηρακλή να καταλάβει τη φύση αυτού του άθλου και δεν την κατάλαβε.

Οι Αμαζόνες λάτρευαν επίσης

- τη Σελήνη, τη μορφή, και

- τον Άρη, το Θεό του πολέμου.

Οι ίδιες επίσης δεν καταλάβαιναν το αληθινό τους λειτούργημα, γιατί

η Μαρία απεικονίζεται

- με τη Σελήνη κάτω από τα πόδια Της και

- έχοντας στην αγκαλιά της Εκείνον, που πρέπει να είναι γνωστός

σαν ο Πρίγκιπας της Ειρήνης.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΤΟΝΟΙ

Το ύψος και το βάθος του έκτου αυτού άθλου φαίνεται σαφώς στους βασικούς τόνους του ζωδίου:

Στο συνήθη τροχό η εντολή δίνεται με τα εξής λόγια που συνιστούν τη δραστηριότητα της Παρθένου:

“Και ο Λόγος είπε: Ας βασιλεύει η Ύλη”.

Αργότερα στον τροχό του μαθητή η φωνή έρχεται από την ίδια την Παρθένο και λέγει:

“Είμαι η Μητέρα και το Παιδί. Εγώ Θεός, Εγώ είμαι ύλη”.

Ο Δ. Θιβετανός προσθέτει:

“- Συλλογίσου την ομορφιά αυτής

- της σύνθεσης και

- διδασκαλίας και

- γνώρισε ότι εσύ ο ίδιος είπες τον πρώτο λόγο σαν ψυχή που κατήλθε στη μήτρα

- του χρόνου και

- του χώρου

σ’ ένα μακρινό και απώτερο χρόνο.

Τώρα ήρθε ο χρόνος που μπορείς,

αν διαλέξεις,

να διακηρύξεις την ταυτότητά σου και με τις δύο Θείες όψεις,

- ύλη και

- Πνεύμα,

τη μητέρα και το Παιδί”. (Εσωτερική Αστρολογία, σελ. 284-5 Αγγλ. έκδ.)

Ο πρώτος συνθετικός βασικός τόνος είναι: “Ο Χριστός εν υμίν, η ελπίς της δόξης”.

Ο έβδομος άθλος του Ηρακλή Ο Ερυμάνθιος κάπρος

Η ερμηνεία του Μύθου

πρόλογος

“Ο Μύθος είναι η αναποκάλυπτη σκέψη της ψυχής.” (Ίσις Αποκαλυμμένη)

Ο Ζυγός μας παρουσιάζει πολλά παράδοξα και ιδιάζουσες υπερβολές που εξαρτώνται από το αν είναι ο άνθρωπος βρίσκεται στο δεξιόστροφο Ζωδιακό ή στην αντίστροφη ατραπό, μαθητής που έχει στραφεί συνειδητά στην εξελικτική ατραπό, το Δρόμο προς τον Οίκο.

Λέγεται ότι είναι ένα από τα δυσκολότερα ζώδια στην κατανόηση.

Είναι το πρώτο ζώδιο που δεν έχει για σύμβολο ούτε άνθρωπο ούτε ζώο,

εκτός ότι κρατά το ζυγό και αναπαριστά τη μορφή της Δικαιοσύνης,

μια τυφλή γυναίκα, τυφλή ίσως για την εξωτερική αντικειμενική όραση,

γιατί η εσωτερική ενορατική όραση, μπορεί να είναι Θεία όπου υπάρχει Δικαιοσύνη.

Μας λέγουν ότι είναι μια επωδός, συγκρινόμενη με το ήρεμο άκουσμα κατά το διαλογισμό, μια στιγμή εκτίμησης του παρελθόντος.

Και πάλι, παράδοξα,

ο μέσος άνθρωπος προσεγγίζει το Ζυγό με δραστική δοκιμασία στο Σκορπιό, ενώ

ο πιο εξελιγμένος άνθρωπος μπαίνει στη δοκιμασία του Ζυγού από το ζωδιακό σημείο της Παρθένου, με τη Χριστική συνείδηση που συνταράσσει

- την καρδιά και

- το νου του.

Σκέψου πόσο διαφορετικές θα είναι οι εμπειρίες των δύο αυτών ανθρώπων στο Ζυγό.

Στη μια περίπτωση ο ζυγός θα ταλαντεύεται πολύ και προς τα πάνω και προς τα κάτω,

στην άλλη θα προσεγγισθεί ή θα επιτευχθεί ισοστάθμιση μεταξύ

- ύλης και πνεύματος και

- όλων των μικρότερων ζευγών των αντιθέτων.

Σ’ αυτό το σημείο αρχίζουμε να βλέπουμε, γιατί στο ήρεμο αυτό ζωδιακό σημείο αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα

- του σεξ και

- του χρήματος,

των δύο αυτών καλών υπηρετών και κακών κυρίων,

ανάλογα πώς τα χρησιμοποιούμε.

Το σεξ είναι

- ιερό μυστήριο,

- η ενοποίηση αρσενικού και θηλυκού

- για τη δημιουργία μορφών

- για τη συντήρηση της εξελισσόμενης ζωής.

Το χρήμα είναι μέσο συναλλαγής για να μοιράζεται σε όλους,

αν δεν αγαπηθεί και κρατηθεί μόνο για αυτόν τον ίδιο που το έχει,

όπως ο χρυσός από το φιλάργυρο ή ο χρυσός από εκείνον που αγαπά και του δίνει χαρά.

Η ισοστάθμιση των ζευγών των αντιθέτων (Εσωτερική Αστρολογία, σελ. 250 Αγγλ. Έκδ.) είναι καθορισμένη με ακρίβεια.

Ο άνθρωπος του Ζυγού μπορεί να κλίνει, από τη μια μεριά ή την άλλη,

- από τάση και προκατάληψη

- στη Δικαιοσύνη ή

- στη Τιμωρία

- από ανόητη ηλιθιότητα

- από ενθουσιώδη σοφία.

Πόσο ασυνήθιστος και θελητικός είναι αυτός ο συνδυασμός των λέξεων!

Στην κοινή γλώσσα συμβολίζουμε τη σοφία με τη μάλλον κουτή κουκουβάγια, που ανοιγοκλείνει τα μάτια της

και αυτοί που νομίζουν ότι είναι σοφοί, είναι συχνά γεμάτοι σοβαροφάνεια και χωρίς ενδιαφέρον.

Η σοφία όμως πρέπει να συνοδεύεται

από ενθουσιασμό.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το στοχαστείτε.

Και εκεί μπορεί

- να υπάρχει μηχανορραφία που την προκαλούν οι δολιχοδρομήσεις των νόμων, που οι άνθρωποι φτιάχνουν ή

- να υπάρχει ειλικρινής διαγωγή,

το άτομο του Ζυγού μπορεί να χαρακτηρίζεται από υλιστικές ή πνευματικές τάσεις.

Επανειλημμένα, στο κυκλικό αυτό ταξίδι του Ζωδιακού, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι ενέργειες των μεγάλων αυτών αστερισμών

- είναι αρμονικές

- είναι καλές και

- εκπληρώνουν ένα σκοπό.

Η δεκτικότητά μας και η χρησιμοποίησή τους

θα προσδιορίσουν τις εκδηλώσεις μας.

Μοιάζουν με την ακρίβεια των εντυπώσεων, που με κόπο αποκόμισε ο τυχαίος ταξιώτης σε

σχέση με τον άνθρωπο που ζει για λίγο σε μια χώρα, αλλά γνωρίζει πραγματικά το λαό της.

Καμιά φορά ο άνθρωπος νομίζει ότι προτού πάρει θεώρηση του διαβατηρίου του, πρέπει να του γίνει τεστ νοημοσύνης.

Τέτοιες παράλογες ιδέες φέρνουν άνθρωποι, λόγου χάρη, που πέρασαν λίγες μέρες στο Παρίσι και νομίζουν ότι γνωρίζουν καλά τη Γαλλία.

Και στο μεγαλοπρεπές αυτό σημείο

- της Ισορροπίας

- της Δικαιοσύνης και

- του Νόμου

βλέπουμε ότι η δοκιμασία τελειώνει μ’ ένα ξέσπασμα γέλιου, το μόνο έργο που γίνεται.

Ο Ηρακλής κατέβαινε από το βουνό

- σέρνοντας τον κάπρο σαν καροτσάκι

- τραγουδώντας και

- γελώντας

και όλοι εκείνοι που τον έβλεπαν γελούσαν μαζί του.

Πόσο ευχάριστο!

Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο Ηρακλής είχε κάνει πάλι ένα τρομερό λάθος.

Ο Δάσκαλος του είχε πει “να βρει χρόνο για να φάει”, όμως ο Ηρακλής βρήκε χρόνο για ένα όργιο μεθυσιού με δύο σοφούς ηλικιωμένους φίλους Κένταυρους.

Και να σημειωθεί ότι άνοιξαν το βαρέλι του κρασιού που έπρεπε ν’ ανοιχθεί ‘μόνο από την ομάδα για την ομάδα’.

Σ’ αυτό το σημείο μπορούσε να γίνει ένα ολόκληρο κήρυγμα καθώς και στο γεγονός ότι ενώ ο Ηρακλής πήρε κάθε προφύλαξη να μη σκοτώσει τον κάπρο, κατέληξε να σκοτώσει δύο φίλους!

Έτσι μας ακολουθεί ο πειρασμός όταν νομίζουμε ότι έχουμε ησυχάσει από τις παγίδες της ατραπού.

Έπειτα όμως, ο σοφός Δάσκαλος,

εκτιμώντας τον άθλο,

εύκολα ξεπέρασε την φιλονικία, στην οποία όλοι είχαν λάβει μέρος,

είπε απλά: “Συλλογίσου τα μαθήματα του παρελθόντος”, εκτίμηση του Ζυγού.

“Δύο φορές σκότωσες εκείνο που έπρεπε ν’ αγαπάς. Μάθε γιατί.”

Εδώ τελειώνει ο άθλος.

Και θυμόμαστε ότι η προσωπικότητα μένει έξω από το Άσραμ,

οι Δάσκαλοί μας βλέπουν μόνο το φως που φέρουμε.

Αν και δεν υπάρχει ειδικός έπαινος, ο Ηρακλής μόλις πέρασε, όχι ‘μετά δαφνών’, αλλά θεωρήθηκε ο έβδομος άθλος ‘ότι τέλειωσε’ και η έβδομη Πύλη περάστηκε.

Δικαιοσύνη και ευσπλαχνία.

“Αν εσύ Θεέ μου, πιάνεις τα άκρα και σημειώνεις τα λάθη που γίνονται,

Κύριέ μου, ποιος μπορεί να το αντέξει;”

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥ

Προτού ο Ηρακλής συλλάβει τον Ερυμάνθιο Κάπρο, κάθισε στο τραπέζι του Φώλου και ήπιε μεθυστικό κρασί. Σε μια τέτοια στιγμή η ψυχή της ευθυμίας ζητά και βρίσκει ευχαρίστηση. Για τον Ηρακλή και για όλους όσους αναλαμβάνουν τον άθλο, που πρέπει να εκτελεστεί στο Ζυγό, τα νέφη της ευχαρίστησης πρέπει να διαλύονται μπροστά στο μεγάλο έργο της αυτοκυριαρχίας, δηλαδή της σύλληψης του κάπρου.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η υπερβολική πόση κρασιού από τον Ηρακλή τον οδήγησε σε μια τραγωδία, το θάνατο του Φώλου.

Η αιφνίδια αυτή παρεμβολή της καταστροφής μέσα στην ύπαρξη της χαράς του ανθρώπου του Ζυγού, έστω και αν είναι σκληρή εμπειρία,

είναι αναγκαία για την ανάπτυξη της ψυχής.

Οι δυνατότητες του Ζυγού παραμένουν αδρανείς, δίχως τέτοιες τραγωδίες.

Το άτομο του Ζυγού ξεκινά το ταξίδι του το χειμώνα, μια εποχή ψύχους,

όταν η ζωή της προσωπικότητας έχει χάσει τη γοητεία της.

Ο Ηρακλής δε χρησιμοποιεί κτηνώδη δύναμη για να αιχμαλωτίσει τον κάπρο.

Στήνει μια παγίδα, περιμένει και αφήνει το θηρίο να αυτοπαγιδευτεί.

Όταν ο κάπρος αγωνίζεται να απελευθερωθεί μέσα στις χιονοστιβάδες , ο Ηρακλής αρπάζει την ευκαιρία.

Το περίεργο είναι ότι ο άνθρωπος στο Ζυγό, αποφεύγει την κατ’ ευθείαν αντιμετώπιση και δε σπαταλά περισσότερη δύναμη από την απαραίτητη.

Προσπαθεί να επιτύχει τους σκοπούς του ευγενικά, όχι καταναγκαστικά.

Λέγεται ότι ο Ηρακλής πιάνει τον κάπρο από τα πισινά πόδια και αναγκάζει το Ζώο να κατέβει τη βουνοπλαγιά με τα μπροστινά πόδια. Το θέαμα αυτό προκαλεί τα γέλια όλων εκείνων που το βλέπουν.

Στο περιστατικό αυτό παρατηρούμε την ικανότητα του ανθρώπου του Ζυγού να βρίσκει ασυνήθιστες λύσεις και να διακρίνει την αξία του ανάρμοστου.

Ζητήματα με μεγάλες συνέπειες στην ιστορία της ανθρωπότητας προσδιορίστηκαν με ασυνήθιστες προσεγγίσεις σε κοινά προβλήματα.

Για παράδειγμα, ένας Τάρταρος αρχηγός έβαλε φωτιά στα μετόπισθεν των στρατευμάτων του για να τα εξαναγκάσει να προχωρήσουν με τόσο απεγνωσμένο σθένος, ώστε να μην μπορέσει ο εχθρός να τα αποκρούσει.

Επίσης, όταν ο Αννίβας έστειλε τους ελέφαντές του εναντίον του Σκηπίωνα, ο τελευταίος διέταξε τους στρατιώτες να σαλπίσουν στα αυτιά των ζώων.

Με τη σύγχυση και το φόβο από το θόρυβο οι ελέφαντες πανικοβλήθηκαν και σκότωσαν πολλούς από τους άνδρες του Αννίβα.

Η ιδέα του ανάρμοστου είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα που δόθηκαν στο ανθρώπινο γένος στη συνεχή του μάχη εναντίον της θυμικής αυταπάτης.

Είναι η πηγή του γέλιου,

που αποδοκιμάζει τα προσχήματα και καταστρέφει τους παλιούς θεσμούς.

Αυτός είναι ο μόνος άθλος, που καταλήγει σ’ ένα ξέσπασμα γέλιου.

Ο Ηρακλής δεν εκτελεί τέλεια μόνο το έργο που του ανατέθηκε, αλλά κάνει το άγριο θηρίο αντικείμενο γελοιοποίησης.

Με μια ελαφρά αλλαγή της προοπτικής πολλές τρομακτικές εμπειρίες της ζωής μπορούν να μεταβληθούν από μια ευεργετική αίσθηση χιούμορ.

Πολλά από εκείνα που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με βαρύτητα και σοβαρότητα, έχουν αποφασιστικά γελοίες παραμέτρους.

Η γραφική περιγραφή του Ηρακλή που οδηγεί τον κάπρο από τα πισινά πόδια, είναι μια συμβολική αναπαράσταση της ψυχής, που κατευθύνει το αδέξιο σώμα.

Η σχέση, κατά την οποία κάθε όψη επιτυγχάνει την πρέπουσα σημασία, είναι χαρακτηριστικό του πιο οργανωμένου ανθρώπου του Ζυγού.

Έτσι παρατηρείται η αρχή της ισορροπίας.

Ο άνθρωπος του Ζυγού προχωρεί

- ζυγίζοντας και

- σταθμίζοντας

όλα τα πράγματα.

Η τάση του αυτή τον κάνει να φαίνεται διστακτικός κι αναποφάσιστος.

Γνωρίζει

- ότι μεταξύ μαύρου και άσπρου υπάρχουν αναρίθμητες διαβαθμίσεις και

σπάνια κλίνει στην υπερβολή.

- ότι αυτοί που θεωρούνται σαν στυλοβάτες της κοινωνίας μπορεί να είναι Φαρισαίοι και αυτοί που δεν επιδεικνύονται και είναι ταπεινοί να είναι το άλας της γης

- ότι εκείνοι που προβάλλουν με βιαιότητα την υπεροχή τους μπορεί να αξίζουν μικρότερη αμοιβή.

Γνωρίζει

- ότι ο εγκόσμιος σοφός μπορεί να δρα σαν ανόητος και ο ανόητος μπορεί να συνδυάζει πάνω σε θησαυρούς

- ότι οι κρίσεις των ανθρώπων μπορεί ν’ αντιστραφούν από ένα ανώτερο δικαστήριο

• ότι η αλήθεια μπορεί να βαδίζει στη γη με πολλά διαφορετικά ενδύματα.

Έπειτα, η έρευνα της Αλήθειας διαφοροποιείται με την ανάπτυξη της διάκρισης.

Κατά μια έννοια, η Αλήθεια δεν υπάρχει για τα ανθρώπινα όντα, γιατί όλες οι αλήθειες δεν είναι παρά αποσπασματικά μέρη μεγαλύτερου συνόλου.

Η αναζήτηση αυτών των πιο περιεκτικών εννοιών, έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την εμμονή σ’ ένα απομονωμένο απόσπασμα ενός στενού, χωριστού τμήματος.

Σαν μια πολυάσχολη αράχνη ο άνθρωπος του Ζυγού

- υφαίνει συνεχώς νήματα σχέσεων και

- δημιουργεί ένα ευαίσθητο δίκτυο εννοιών.

Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας δραστηριότητας είναι η σύνθεση.

Στέκει μεταξύ του συγκεκριμένου και του αφηρημένου, προσπαθώντας να συνεχίσει και τα δύο.

Πάντα υπάρχει

- μια αντίφαση

- το χάσμα μεταξύ του οραματιζόμενου σκοπού και του σκοπού που επιτυγχάνεται.

Και ο ιστός ακόμη

- λάμπει φωτεινά και

- έχει ένα σχέδιο πολύπλοκης ομορφιάς.

Στη μέση του δρόμου μεταξύ ουρανού και γης στέκεται ο άνθρωπος του Ζυγού

- κοιτάζοντας προς πάνω βλέπει το όραμα, τη ρόδινη αυγή να χρυσώνει μια χιονοσκέπαστη βουνοκορφή

- ρίχνοντας το βλέμμα του προς κάτω, βλέπει τους βάλτους και τη λάσπη από την οποία πρέπει να περάσουν οι υιοί των ανθρώπων.

Αφ’ ενός γνωρίζει υψηλά ιδανικά,

αφ’ ετέρου διακρίνει τους υιούς των ανθρώπων να τα απαρνούνται.

Στο μεσαίο αυτό σημείο πρέπει να σταθεί και να εργαστεί.

Αν υψωθεί προς τον ιδανικό κόσμο, χάνει την επαφή του με τα κοινά πράγματα.

Αν κατέβει στο επίπεδο της υλιστικής δραστηριότητας, χάνει τις πολύτιμες έννοιες, που είναι

η πηγή της ύπαρξής του.

Στέκει, επομένως, μεταξύ των δύο αυτών κόσμων για να μπορέσει ν’ αποκτήσει

Κατανόηση.

Μια κατανόηση που περιέχει

- το υψηλότατο και το πιο χαμηλό

- το καλό και το κακό

- το υπέροχο και το ασήμαντο.

Αυτό είναι συμπόνια.

Η αποκτημένη γνώση σε λυτρώνει από τη ψευδαπάτη.

Ατενίζοντας τις ανθρώπινες καρδιές

- διακρίνει τις σκοτεινές σκιές, την υποστάθμη, μέσα σ’ αυτές, παράξενων παθών

- ανακαλύπτει τις βασικές μεθόδους, δια των οποίων πρόσωπα συνεπή βασίζουν

τις επιτυχίες τους, τα σκοτεινά σημεία στη ζωή ευυπόληπτων ανθρώπων,

τους έξυπνους τρόπους με τους οποίους ξεφεύγουν από τις παρορμήσεις της συνείδησης

- παρατηρεί τα ιδεώδη που βάλλονται και που είναι χτυπημένα από το πάγο του πρώτου πειρασμού

- ενατενίζεται την προς τα άνω μακροχρόνια πορεία της ανθρώπινης φυλής

- με τα σποραδικά της επιτεύγματα της και

- τις πολυπίκοιλες αποτυχίες της.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτών των σκέψεων;

- Πρώτα απ’ όλα οι ψευδαπάτες που τόσο συχνά αλυσοδένουν τον άνθρωπο στη γη, εξασθενίζουν ουσιαστικά.

- Αποκτά επίγνωση ότι ο άνθρωπος ζει σε μια στροβιλιζόμενη ομίχλη ψευδαισθήσεων που προσκολλάται στη ζωή σαν αυτοσκοπός, αποφεύγοντας συχνά την αλήθεια σαν μια καταστροφή.

Αυτή η περιγραφή των ατελειών δε σημαίνει ότι η ανθρώπινη καλοσύνη παραβλέπεται.

Χωρίς επαρκές μέτρο ο κόσμος δε θα μπορούσε να διαρκέσει.

Ο άνθρωπος του Ζυγού δεν είναι καθόλου βέβαιος ότι φροντίζει να μετέχει στον επιθετικό αγώνα

- για ν’ αποκτήσει τα προς το ζην και

- να προωθεί το δρόμο του βίαια για μια θέση δύναμης και περιωπής στον κόσμο.

Αν ενδιαφερόταν μόνο για τον εαυτό του, πιθανόν ν’ αποσυρόταν σε μια βιβλιοθήκη και

να περνούσε τις μέρες του εκεί.

Οπωσδήποτε υπάρχουν επίσης και άλλοι άνθρωποι που έχουν απαιτήσεις απ’ αυτόν.

Έτσι, το κίνητρο της υπηρεσίας ριζώνει στη ζωή του, μια αίσθηση υπηρεσίας,

που βασίζεται σε μια ρεαλιστική εκτίμηση της ανθρώπινης φύσης.

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να υπηρετείς το απίθανο είδος που λέγεται άνθρωπος.

- Πληροφόρησε έναν άνθρωπο για μια αλήθεια που, αν γινόταν δεκτή,

θα του μετέβαλε το στερεότυπο τρόπο ζωής και

ωστόσο δε θα σε καταδίκαζε σαν ριζοσπάστη.

- Συζήτησε μαζί του και θα επιμένει με ισχυρογνωμοσύνη στα πρωτεία των ενστίκτων του.

- Δείξε από την άλλη μεριά αδιαφορία για την κατάστασή του και θα σε καταγγείλει ότι είσαι αναίσθητος στον πόνο του.

Όποιος θέλει να υπηρετήσει την ανθρώπινη φυλή, πρέπει να είναι προετοιμασμένος να

αντιμετωπίσει

- ακατονοησία

- παρερμηνεία και

- τη δυστροπία που υποστηρίζει τα αντίθετα απ’ όσα λέγονται.

Ο άνθρωπος του Ζυγού δεν έχει την τάση να είναι

- ούτε ζηλωτής

- ούτε τύραννος.

Επιζητώντας να πείθει παρά να εξαναγκάζει, κατανοεί την τέχνη του πνευματικού συμβιβασμού.

Αυτό περιλαμβάνει

- την προθυμία να ενδίδει σ’ όλα τα επουσιώδη σημεία και

- την κατανόηση ότι φτάνει κάποιος στον ουρανό με μια σειρά χωριστών βημάτων παρά με ένα απλό άλμα σωτηρίας.

- Το να υπηρετεί κάποιος τους άλλους απαιτεί μια ακριβή εκτίμηση των ικανοτήτων τους.

- Το να προσδοκά κάποιος απ’ αυτούς εκείνο που είναι ανίκανοι να δώσουν, είναι

- αφροσύνη και

- ματαιοπονία.

Η βοήθεια που δίνεται σ’ ένα πρόσωπο πρέπει να βρίσκει έκφραση μέσα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του.

Αν δε γίνεται αυτό, η βοήθεια μπορεί ν’ αποδειχθεί εμπόδιο.

Πρέπει να γίνεται προσεκτική διάκριση μεταξύ της πολύ μεγάλης βοήθειας και της πολύ μικρής.

Αν δοθούν πάρα πολλά, το άτομο δε θα ενθαρρυνθεί να χρησιμοποιήσει τις δικές του δυνάμεις, ενώ

αν του δοθούν πάρα πολύ λίγα μπορεί να τον αναγκάσουν να βυθιστεί σε πέλαγος απελπισίας.

Μ’ άλλα λόγια η βοήθεια που δίνεται πρέπει να προσαρμόζεται με προσοχή στις ανάγκες του ατόμου.

Σε πολλές περιπτώσεις η βοήθεια είναι μόνο βάρος.

Γι’ αυτό, πολλές φορές είναι καλύτερο να επιτρέπεις σε ένα πρόσωπο

να διαμορφώνει τις πνευματικές του πεποιθήσεις

έξω από τις δικές του πικρές συγκρούσεις.

Το συνεχές Ζύγισμα και μέτρημα, τόσο χαρακτηριστικό του Ζυγού, έχει ένα σκοπό,

την εδραίωση ισορροπίας.

Ο κόσμος στηρίζεται στην ισορροπία και αυτό το κατανοεί ο άνθρωπος του Ζυγού.

Στην πραγματικότητα οι νόμοι του κάρμα μπορούν να θεωρηθούν εξισορροπητικές δραστηριότητες που εμποδίζουν τη συνέχιση μιας αστάθμητης κατάστασης.

Οι καταστροφές που συμβαίνουν στον άνθρωπο νοούνται όχι σαν τιμωρία, αλλά

σαν αποκατάσταση της ισορροπίας στη φύση του.

Εκείνος που εξασφαλίζει ισορροπία στη δική του ζωή

δε θα υποχρεωθεί να την επιβάλλει στον εαυτό του με σκληρότητα,

σε περίπτωση δυσμενών περιστάσεων, αλλά το μέσο σημείο στο οποίο υπάρχει ισορροπία, παραμένει αναλλοίωτο.

Αυτό είναι το σημείο της ισορροπίας,

το ασφαλές καταφύγιο που δεν μπορούν να το απειλήσουν ποτέ

οι κυμαινόμενες σκιές των γήινων αναστατώσεων και καταστροφών.

Πρέπει να τονιστεί ότι αυτή η ισορροπία, όπως εδώ την αντιλαμβανόμαστε, είναι μια μάλλον δυναμική παρά στατική κατάσταση.

Ένα ισοζυγισμένο σύστημα ενεργειών θα ήταν πιο δόκιμος ορισμός.

Με άλλα λόγια θα μπορούσε να ονομαστεί τακτοποίηση ενεργειών που διευθύνονται και ελέγχονται από μια υπεράρχουσα θέληση-για-το-καλό.

Με τέτοιους όρους θα μπορούσε ίσως να περιγραφεί ο πλήρως αναπτυγμένος άνθρωπος ή

ο μυημένος.

Στο μέσο της παραφωνίας ο άνθρωπος του Ζυγού τρέφει το όνειρο της αρμονίας,

στη μακρινή χώρα θυμάται τον οίκο του Πατρός.

Αναπολώντας το, ζητά να είναι ένα σημείο ειρήνης στη θάλασσα των συγκρουόμενων δυνάμεων.

Αυτός είναι ο σκοπός, όχι όμως πάντα η πραγματοποίηση.

Οπωσδήποτε, ο πόθος του για αρμονία, δυναμώνει μέσα του την επιθυμία να γίνει ειρηνοποιός.

Συνήθως μπορεί ν’ αντιλαμβάνεται και τις δύο πλευρές της μιας εκδοχής και

η ικανότητα αυτή, τον υπηρετεί καλά σαν μεσολαβητή και διαιτητή.

Οι ενέργειες που χρησιμοποιεί είναι

- πειθώ

- ευγένεια και

- συνεργασία,

όταν αυτές αποτυγχάνουν, απαξιοί να χρησιμοποιεί τραχείς μεθόδους.

Φυσικά,

- ρέπει προς το ομαδικό έργο και

- έλκεται από τα προγράμματα δράσης που προωθούν

- την αδελφοσύνη και

- την ενότητα.

Υπάρχει ένα ισχυρό θηλυκό στοιχείο στον άνθρωπο του Ζυγού και αυτό είναι φυσικό, αφού

η Αφροδίτη κυβερνά το ζωδιακό σημείο.

Η σκληρή, ελαύνουσα ώθηση της σύγχρονης ζωής είναι πολύ επιθετικά αρσενική.

Η αβρότερη χάρη και η καλλιτεχνική ομορφιά της θηλυκής συνιστώσας πρέπει να δρα σαν μια συμπληρωματική επίδραση.

Ο άνθρωπος του Ζυγού το κατανοεί ενστικτωδώς.

Γνωρίζει

- ότι η αρσενική θετικότητα πρέπει να τροποποιείται από τη λεπτότερη γεύση

της θηλυκής γλυκύτητας

- ότι το υποχωρητικό νερό αντέχει περισσότερο από

- την άτεγκτη πέτρα και

- το άκαμπτο ατσάλι.

Όταν ο άνθρωπος του Ζυγού έχει αφομοιώσει τις αβρές αρμονίες της Αφροδίτης,

αρχίζει ν’ ανταποκρίνεται σ’ έναν άλλο κραδασμό, εκείνο του Ουρανού.

Η δήλωση της Βίβλου που περιγράφει αυτή την παρώθηση εκφράζεται με τα λόγια:

“Ιδέ καινά ποιώ πάντα”.

Οι παλιές μορφές θεωρούνται ότι είναι αλυσίδες και δεσμά.

Πρέπει ν’ απορριφθούν.

Η σκούπα του Θεού πρέπει να σαρώσει τα σκουπίδια των αιώνων για να μπορέσουν

τα ανώτερα ιδανικά

- της αδελφοσύνης και

- της ενότητας

να ενσωματωθούν στη σωστή δομή των θεσμών μας και

να μπορέσει η ζωή των ανθρώπων να οδηγήσει στην αντανάκλαση της Θείας Εικόνας, που είναι ανεξίτηλα αποτυπωμένη μέσα στην ουσιαστική τους ύπαρξη.

Η επαναστατική αυτή αλλαγή

- δεν πρέπει να γίνει από την ανακατάταξη

- των εξωτερικών σχημάτων

- μορφών ή

- θεσμών

• πρέπει να προέλθει μέσα από τον ανθρώπινο νου,

στη σιγή της ανθρώπινης καρδιάς,

όταν στρέφεται στο φως που ακτινοβολεί επάνω του το κατάλοιπο

της αθανασίας που ενοικεί μέσα του.

Ο άνθρωπος του Ζυγού προσπαθεί να ξαναφτιάξει τον εαυτό του, γνωρίζοντας ότι

αυτό είναι το πρώτο βήμα του για το ξαναφτιάξιμο του κόσμου.

Ο όγδοος άθλος του Ηρακλή: Η Λερναία ΄Υδρα

Η ερμηνεία του Μύθου

ΕΙΣΑΓΩΓH

Στο κείμενο του Δ. Θιβετανού αναφέρεται ότι υπάρχουν τρεις φορές από τρεις δοκιμασίες,

δηλαδή εννέα δοκιμασίες.

Υπάρχει η εκδοχή, που φαίνεται και η πιο ακριβής, ότι

όταν οι εννέα κεφαλές καταστράφηκαν,

τότε εμφανίσθηκε η μυστική, αθάνατη κεφαλή.

Η δήλωση ότι η μεγάλη αυτή κεφαλή “τάφηκε κάτω από ένα βράχο”,

δίνει τροφή και έδαφος για πολλή σκέψη.

Ίσως η χρήση της φράσης “κρυμμένη κάτω από το Βράχο της θέλησης”

να είναι αποκαλυπτική γιατί όλες οι εκδοχές δέχονται ότι έτσι τάφηκε.

Σε μερικές εκδόσεις περιγράφεται ότι ο Ηρακλής κατέκαψε τις κεφαλές.

Και πράγματι, το Ιερό Πυρ θα χρειαζόταν για την καταστροφή αυτή.

Ωστόσο οφείλουμε να δεχθούμε την ισχυρή εικόνα του Παγκόσμιου Μαθητή, του Ηρακλή

στην ύψιστη αυτή δοκιμασία,

- να γονατίζει με ταπεινότητα και

- να σηκώνει το τέρας στον αέρα του Πνεύματος.

Το τέρας που συμβολίζει όλα τα συσσωρευμένα προβλήματα, λάθη και αποτυχίες του μακρού παρελθόντος του.

Στον αέρα του Πνεύματος, όπου από την ίδια τη φύση της η Ύδρα δεν μπορούσε να ζήσει. Έτσι μαράζωσε. ΄Ετσι πέθανε.

Η χρήση της φωτιάς, στην προκαταρκτική προσπάθεια παραμένει ακόμη σαν σύμβολο στην εικόνα.

Ενώ το σεξ, κάτω από

- τη δοκιμασία της ενοποίησης των αντιθέτων και

- τη διπλή διακυβέρνηση του Άρη

έχει την ιδιαίτερη θέση του.

Όλα τα μέρη των αντιθέτων πρέπει να ενοποιηθούν στο μεγάλο αυτό σημείο.

Είναι ένα προχωρημένο σημείο του ολοκληρωμένου, συνειδητού μαθητή και

όχι ένα χαμερπές σημείο του ανεξέλικτου ανθρώπου, όπως συχνά νομίζουν.

Πάλι ο άνθρωπος πρέπει

- να διαβάζει προσεκτικά και

- να διακρίνει μεταξύ

- των ανθρώπων του κανονικού τροχού και

- των μαθητών του αντίστροφου τροχού.

Όλα τα ανωτέρω διατίθενται για διαλογιστικές σκέψεις χωρίς αυθεντία, γιατί το αυθεντικό κείμενο του Διδασκάλου Θιβετανού έχει χαθεί.

ΟΙ ΕΝΝΕΑ ΚΕΦΑΛΕΣ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ

Το έργο που ανατέθηκε στον Ηρακλή είχε εννέα πλευρές.

Κάθε κεφαλή της Ύδρας αντιπροσωπεύει ένα από τα προβλήματα που περιστοιχίζουν το θαρραλέο πρόσωπο το οποίο ζητά να κυριαρχήσει επί του εαυτού του.

Τρεις από τις κεφαλές αυτές συμβολίζουν τις ορέξεις που συνδέονται

- με το σεξ

- την άνεση και

- το χρήμα.

Η δεύτερη τριάδα αφορά

- στα πάθη

- στο φόβο

- στο μίσος και

- στην επιθυμία για δύναμη.

Οι τελευταίες τρεις κεφαλές αντιπροσωπεύουν τις κακίες του αφώτιστου νου:

- την υπερηφάνεια,

- τη χωριστικότητα και

- τη σκληρότητα.

Οι διαστάσεις του έργου, που ο Ηρακλής ανέλαβε είναι

πολύ απλές και φανερές

Έπρεπε να μάθει την τέχνη της μετουσίωσης των ενεργειών που τόσο συχνά ωθούν τα ανθρώπινα όντα σε καταστροφικές τραγωδίες.

Οι εννέα δυνάμεις που απεργάσθηκαν ανείπωτες πανωλεθρίες μεταξύ των υιών των ανθρώπων από την απαρχή του χρόνου έπρεπε

- να αλλάξουν κατεύθυνση και

- να μετουσιωθούν.

Οι άνθρωποι σήμερα αγωνίζονται ακόμη να επιτύχουν εκείνο που ο Ηρακλής πέτυχε να αποτελειώσει.

Προβλήματα που ανακύπτουν από την κακή χρήση της ενέργειας, γνωστής σαν σεξ, προκαλούν την προσοχή μας σε κάθε περίσταση.

Η αγάπη για

- την άνεση

- την πολυτέλεια και

- τα εξωτερικά αποκτήματα

αναπτύσσεται ακόμη γοργά.

Το κυνήγι του χρήματος σαν σκοπού αντί σαν μέσου, περιορίζει τη ζωή αναρίθμητων ανδρών και γυναικών.

Έτσι το έργο της καταστροφής των πρώτων τριών κεφαλών εξακολουθεί να προκαλεί τις δυνάμεις της ανθρωπότητας, χιλιάδες χρόνια μετά την εκτέλεση από τον Ηρακλή του εκπληκτικού του κατορθώματος.

Οι τρεις ποιότητες του χαρακτήρα, που έπρεπε να εκφράσει ο Ηρακλής ήταν

- ταπεινότητα

- θάρρος και

- διάκριση.

Ταπεινότητα για

- να δει την κατάστασή του αντικειμενικά και

- ν’ αναγνωρίσει τα μειονεκτήματά του.

Θάρρος για να επιτεθεί στο τέρας που βρίσκεται συσπειρωμένο στις ρίζες της φύσης του.

Διάκριση για ν’ ανακαλύψει μια τεχνική με την οποία να χειριστεί

το θνητό του εχθρό.

Η ανακάλυψη των εγκάτων της βάσης

- των επιθυμιών και

- των εγωιστικών παρορμήσεων

που σαπίζουν στην υποσυνείδητη φύση, υπήρξε το έργο των σύγχρονων ψυχαναλυτών.

Το ότι η τελευταία τεχνική φέρνει στην επιφάνεια τα αηδή δεδομένα των καταπιασμένων παρορμήσεων, είναι αληθινό, αλλά συχνά σταματά σ’ αυτό το σημείο.

Το άτομο κατανοεί ότι ένα τέρας βρίσκεται κρυμμένο στις υπόγειες περιοχές της συνείδησης,

- αισθάνεται όμως πτοημένο και

- βρίσκεται σε αμηχανία

προσπαθώντας ν’ ασχοληθεί με τον τρομερό αυτό εχθρό.

Ο Ηρακλής

- επικαλείται ένα λαμπρότερο φως απ’ αυτό το φως του αναλυτικού νου

- ζητά ν’ ανυψώσει το πρόβλημά του σε μια ανώτερη διάσταση και

- να μην αναδεύει άσκοπα το τέλμα του υποσυνείδητου.

Προσπαθώντας να δει το δίλημμά του στο Φως εκείνης της σοφίας που ονομάστηκε ψυχή, αντιμετωπίζει το υποσυνείδητο από μια νέα όψη.

Κάνοντας έτσι,

- εξουδετερώνει το άδραγμα της ύδρας και τελικά

- υποτάσσει το θηρίο.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ;

Υπάρχουν τρία σημείο θανάτου στον Ζωδιακό.

Τρεις μεγάλοι θάνατοι λαμβάνουν χώρα καθώς προχωρούμε γύρω από το πεδίο της ζωής.

Στον Καρκίνο έχουμε τον θάνατο του στοιχειώδους όντος, δηλαδή του ανθρώπου, για να μπορέσει το ανθρώπινο ον να έρθει σε ύπαρξη.

Διαμέσου του Ζωδιακού μπορούμε πάντοτε να λέμε:

“Εδώ είναι ο θάνατος για να…!”

Πάντα ο θάνατος είναι είσοδος σε πληρέστερη

- ζωή

- εμπειρία

- αντίληψη και

- προοπτική.

Με τον θάνατο της προσωπικότητας,

η ψυχή κυριαρχεί την προσωπικότητα και εκφράζει δι’ αυτής, της ψυχής, την ζωή.

Στους Ιχθείς έχουμε την σταύρωση, τον θάνατο ενός Κοσμοσωτήρα, γιατί έχει τελείως εκπληρώσει την αποστολή Του.

Ο θάνατος στην αστρολογία μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα.

Ίσως να σημαίνει ότι πρόκειται να

- πεθάνουμε, αυτό είναι μια ερμηνεία.

- πεθάνει ένα παλιό αίσθημα.

Πέρασε στον άλλο κόσμο. Έφυγε. “Θάνατος”.

- Κάποιες αποκρυσταλλωμένες ιδέες, που κράτησαν επί πολύ

- δόγματα που κυβέρνησαν τις δραστηριότητές μας μέχρι τώρα,

έφτασαν απλώς σε κάποιο τέλος και

απορούμε πώς ήταν δυνατό να σκεφτόμασταν έτσι.

Αυτή η γραμμή σκέψης πέθανε.

Αξίζει να παίρνει κάποιος την μεγάλη εικόνα και να μαθαίνει να την ερμηνεύει για τις διάφορες όψεις της προσωπικότητας.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ: ΤΟ ΖΩΔΙAKΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

Μαγεία δεν σημαίνει να κάνουμε περίεργα πράγματα.

Αληθινή μαγεία είναι η έκφραση της ψυχής διαμέσου της μορφής.

Μαύρη μαγεία, είναι η χρήση της μορφής για να κερδίσουμε ό,τι θέλουμε για τη μορφή.

Η μαύρη μαγεία είναι γνήσια ιδιοτέλεια.

Λευκή μαγεία,

είναι η χρήση της ψυχής για σκοπούς της ανθρώπινης ανύψωσης,

ΔΙΑ της χρησιμοποίησης της προσωπικότητας.

Γιατί ο Σκορπιός είναι το ζωδιακό σημείο της Μαγείας;

Ένα αρχαίο βιβλίο λέγει:

“Η Παρθένος είναι η μάγισσα, ετοιμάζει τα συστατικά που ζυγίζονται στο σημείο του Ζυγού και στο σημείο του Σκορπιού προάγεται το μαγικό έργο!”.

Στην ορολογία του Ζηλωτή αυτό σημαίνει ότι

- στην Παρθένο

- ανακάλυψα τον Χριστό εντός μου

- διαμέσου των αιώνων η φυσική μου μορφή γαλούχησε έναν Χριστό

- στον Ζυγό

κυμαίνομαι μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων, μορφή και Χριστική φύση, μέχρι να επιτύχω ισοζύγιο και ο Χριστός και η ύλη να είναι σε στάδιο ισορροπίας

- στον Σκορπιό

δοκιμάζομαι ως προς το τι θα θριαμβεύσει,

- η μορφή ή ο Χριστός

- ο Ανώτερος Εαυτός ή ο κατώτερος εαυτός

- το πραγματικό ή το απατηλό,

- η αλήθεια ή η πλάνη.

Αυτή είναι η υποκρυπτόμενη ιστορία του Σκορπιού.

Ο ένατος άθλος του Ηρακλή Οι Στυμφαλίδες όρνιθες

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ

Mελέτη από την Α. Α. Β. 1937

Ο Τοξότης είναι, κατά τη γνώμη μου, πάρα πολύ ενδιαφέρων, γιατί έχει μια ιδιάζουσα εφαρμογή στον καθένα μας που ακούμε στο όνομα “ζηλωτής”.

Υπάρχουν δύο λέξεις που θέλω να βλέπω να εξαλείφονται από το λεξιλόγιο του αποκρυφιστή:

- “μυημένος” και

- “διδάσκαλος”.

Η λέξη “μυημένος”

- είναι θεληματικά χωριστική

- θέτει βάθρα.

Η λέξη “διδάσκαλος” έτρεφε στη συνείδηση των ανθρώπων την αίσθηση ότι υπάρχουν υπεράνθρωπα όντα,

- που αξιώνουν και

- αναλαμβάνουν

τη στάση διευθυνόντων ή εξουσιαζόντων τους μαθητές τους και τους λένε

- τι να κάνουν και

- πώς να το κάνουν.

Είναι γνωστό ότι κανένας πραγματικός μύστης δεν κάνει κάτι τέτοιο.

Μου αρέσουν οι λέξεις “ζηλωτής” και “μαθητής”.

Ζηλωτής είναι μια λέξη ‘κάλυμμα’, που μας καλύπτει σε κάθε στάδιο της εξέλιξής μας.

Αν θέλετε μια πιο τεχνική λέξη, χρησιμοποιήστε τη λέξη μαθητής.

Αυτή είναι μια λέξη απόκρυφη, γιατί και ένας ζηλωτής του κατώτατου βαθμού είναι μαθητής.

Ο ίδιος ο Χριστός είναι επίσης μαθητής.

Δεν ασχολείται

- με βαθμούς

- τάξεις

- διαβαθμίσεις και

- ποικίλες καταστάσεις εξέλιξης.

Η θέση μας στην κλίμακα της εξέλιξης είναι δική μας ιδιωτική υπόθεση.

Ο κόσμος θα καταλάβει τι είμαστε, όταν έχουμε κάνει το έργο που ορίζεται για εμάς σε αυτόν τον άθλο του Τοξότη.

Ασχοληθήκαμε ήδη με αυτό το θαυμάσιο ζωδιακό σημείο του Σκορπιού στο οποίο ο Ηρακλής

- απέδειξε στον εαυτό του το γεγονός ότι δεν μπορούσε πια να κατέχεται από τον όφι της πλάνης

- ελευθερώθηκε

- από το φόβο

- την ψευδαίσθηση και

- από κάθε τι που μπορούσε να τον εξαπατήσει.

Το όραμα θα μπορούσε να γίνει ορατό.

Επειδή ο Τοξότης είναι ένα τόσο εκπληκτικά ενδιαφέρον ζωδιακό σημείο, θέλω να σας δώσω μια σύντομη περίληψη του τι συνέβη στον καιρό μας.

Κρύβει ό,τι βρίσκεται πίσω μας.

Παραδέχομαι ότι καθένας από εμάς είναι

- ο ‘αφοσιωμένος στο σκοπό του’

- ο προσηλωμένος ζηλωτής

- έφιππος τοξότης, που προχωρεί κατευθείαν σαν ένα βέλος στο τελικό στόχο του.

Είναι ενδιαφέρον ότι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνει τα βέλη του Τοξότη στα νύχια του Αετού, γιατί ο Αετός

- εναλλάσσεται αστρολογικά με τον Τοξότη και

- είναι το σύμβολο του πνεύματος που εκδηλώνεται δια της ψυχής, που αναζητεί με προσήλωση ο ζηλωτής στο Φυσικό Πεδίο.

Υπάρχει προφητεία στη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών ως προς τον τελικό σκοπό αυτής της φυλής όταν αναπτυχθεί.

Γιατί από τη φυλή αυτή θα αναδυθεί αυτός ο όμιλος ζηλωτών που θα συγχωνευθεί με τη σειρά της σε ένα άλλον όμιλο μαθητών που θα αποδείξουν στον πλανήτη το γεγονός του υποκειμενικού κόσμου.

Αυτό είναι το πεπρωμένο αυτής της φυλής.

Αυτό θα είναι η επίτευξη όλων των Φυλών που συγκεντρώθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ας περιοριστούμε στην ιστορία του Ηρακλή, του ζηλωτή και τι έκανε σε κάθε ζωδιακό σημείο.

Στον Κριό, ο Ηρακλής άρχισε στο πεδίο του νου με την προσπάθειά του να συλλάβει τις ανθρωποφάγες φοράδες και αντιμετώπισε αποτυχία γιατί τις μεταχειρίστηκε με τον τρόπο της προσωπικότητας.

- Το χειρίστηκε με σκέψη από τη σκοπιά της προσωπικότητας.

- Δεν εργάσθηκε με το πρόβλημά του από τη σκοπιά της ψυχής.

Στον Τοξότη σκότωσε τα ανθρωποφάγα όρνεα. Γύρισε πάλι στο ίδιο πρόβλημα στο πεδίο του νου, όπου δείχνει πλήρη έλεγχο εκείνου που είναι το πρώτο πράγμα, που έχει να κάνει ο ζηλωτής προς τη μύηση.

Ελέγχουμε τις σκέψεις μας και συνεπώς ελέγχουμε τα λόγια μας.

Δεν υπάρχει για μας μύηση μέχρις ότου δράσουμε.

Στον Κριό άρχισε να ελέγχει τη σκέψη.

Στον Ταύρο ο Ηρακλής

- καταπιάστηκε με το αστρικό πεδίο και

- ήρθε αντιμέτωπος με το πρόβλημα του σεξ,

την απόδειξη του μεγάλου νόμου της έλξης του σύμπαντος,

στην κατώτατη όψη του

- είχε αρκετά μεγάλη επιτυχία

- υπέβαλε τον ταύρο στον έλεγχό του και τον οδήγησε στην πόλη των Κυκλώπων.

Στους Διδύμους,

- άρχισε ν’ αντιλαμβάνεται ότι ήταν δυαδικός

- ασχολήθηκε με το πρόβλημα της ψυχής και του σώματος και με το πώς να τα συντονίσει.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Δίδυμοι ταλαντεύονται στα αρχικά στάδια.

Στον Καρκίνο προχώρησε σε κάποιο βαθμό μαζικής συνείδησης, πήρε μορφή.

Αυτό είναι ένα στάδιο ανθρώπινης ενσάρκωσης.

Σε πολλούς δεν γίνεται συνείδηση το γεγονός ότι είναι ανθρώπινα όντα που σχετίζονται με άλλα ανθρώπινα όντα.

Στον Καρκίνο, ο Ηρακλής άρχισε ν’ αντιλαμβάνεται αυτή την άποψη.

Την στιγμή που αντιλαμβάνεστε αυτό,

- συλλαμβάνετε τη δειλή ελαφίνα της ενόρασης και

- αρχίζετε να γίνεστε ενορατικός, όχι ψυχικός.

Κατόπιν ο Ηρακλής πέρασε μέσα από το δύσκολο σημείου του Λέοντα, στο οποίο βρίσκονται τώρα πολλοί και έγινε ένα πολύ δύσκολο άτομο.

Ήταν βέβαιος ότι μπορούσε να κάνει το καθετί, στάθηκε μόνος, ένα στάδιο δύναμης.

Σ’ αυτό το στάδιο πρόκειται να κυβερνήσετε ανθρώπους και

αρχίζετε να τους κυβερνάτε λανθασμένα,

- πιστεύετε ότι ο εαυτός σας είναι πανίσχυρος και

- νομίζετε ότι είστε σπουδαιότερος από όσο είστε στην πραγματικότητα.

Πρέπει

- να απαλλαγείτε από την αίσθηση του “Εγώ είμαι”.

Αυτή είναι η όλη ιστορία της ζωής του ζηλωτή

- να ταυτιστείτε τόσο με την πραγματική πνευματική οντότητα, που βρίσκεται πίσω απ’ όλες τις μορφές, ώστε να μην ασχολείστε με

- τη δική σας μορφή ή

- τις νοητικές και συναισθηματικές αντιδράσεις

της δικής σας χρησιμότητας.

Στην Παρθένο, ο Ηρακλής

- δεν απέκτησε συνείδηση

- της ψυχής και

- του σώματος

σε θέση αντιπαράθεσης μεταξύ τους,

αλλά

- απέκτησε συνείδηση του γεγονότος

- ότι ο απέραντος Χριστός βρισκόταν λανθάνων μέσα του

- ότι η προσωπικότητα, η μορφική πλευρά, έτρεφε ένα ωραίο κρυμμένο κάτι και

- ότι τα μάτια του άνοιξαν.

Στον Ζυγό, πέρασε από ένα δύσκολο στάδιο για να πετύχει ισορροπία.

Αυτό είναι ένα πολύ δυσνόητο ζωδιακό σημείο από πολλές απόψεις, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι

- ούτε η ψυχή

- ούτε το σώμα.

Ο Ζυγός είναι η ισοστάθμιση στο φυσικό πεδίο των ζευγών των αντιθέτων.

Τα ισοστάθμισε τόσο πολύ, ώστε δεν νιώθει ότι βρίσκεται κάπου.

Στο Σκορπιό, στο αστρικό πεδίο,

- αναλαμβάνει πάλι το έργο που άρχισε στον Ταύρο, το συμπληρώνει

- καθαρίζει το μεγάλο βόρβορο, τη μεγάλη πλάνη και

- στέκει ελεύθερος με σαφή στόχο μπροστά του.

Οι Δίδυμοι, είναι το αντίθετο του Τοξότη.

Δίδυμοι, δυαδικότητα.

Τοξότης, ενότητα – σύμπνοια.

Ο μονολιθικός προχωρεί.

Η ενοποιημένη προσωπικότητα με συνείδηση της ψυχής,

αποφασισμένη να εισέλθει στο σημείο του Αιγόκερω,

όπου γίνεται η μεγάλη μετάβαση από το τέταρτο στο πέμπτο ή πνευματικό βασίλειο.

Ο Τοξότης, είναι ο τοξότης πάνω στο λευκό άλογο, κάποια φορά εικονιζόμενος σαν κένταυρος με το τόξο και τα βέλη.

Με τους δύο αυτούς τρόπους απεικόνισης

- τον κένταυρο, μισό άνθρωπο και μισό ζώο

- τον τοξότη στο λευκό άλογο, μισό άνθρωπο και μισό Θεότητα

έχετε όλη την ιστορία.

Το λευκό άλογο είναι πάντα σύμβολο της Θεότητας.

Ο Χριστός ήρθε πάνω σε λευκό άλογο. Εκεί έχετε τον Τοξότη στο Βιβλίο της Αποκάλυψης.

Είναι διπλό ζωδιακό σημείο και όπου έχετε διπλό σημείο, έχετε πρόβλημα.

Στον Τοξότη, όπως ακριβώς στο Σκορπιό, ο Ηρακλής

- ανέλαβε και συμπλήρωσε το έργο που άρχισε στον Ταύρο

- ανέλαβε και συμπλήρωσε το έργο που άρχισε στον Κριό.

Στον Κριό ασχολήθηκε με τη σκέψη στην πηγή της.

Στο σημείο αυτό, καταδεικνύει τέλειο έλεγχο

- της σκέψης και

- του λόγου.

Ο Τοξότης ονομάστηκε πολλές φορές “το ζωδιακό σημείο του αποτελέσματος του Σκορπιού”.

Την στιγμή που απελευθερωνόμαστε από την πλάνη, αυτή τη στιγμή

- εισερχόμαστε στον Τοξότη και

- βλέπουμε τον τελικό σκοπό.

Ποτέ προηγουμένως δεν τον είδαμε, γιατί ανάμεσα σε εμάς και στον τελικό στόχο βρίσκεται πάντα αυτό το νέφος των σκεπτομορφών που μας εμποδίζει να τον δούμε.

Μιλάμε

- για πνευματική αγάπη

- για αφοσίωση

- στο Χριστό

- στους πρεσβύτερους αδελφούς της φυλής

- στη ψυχή

και καθώς ασχολούμαστε με αυτές τις σκέψεις,

δημιουργούμε σύννεφα μορφών σκέψεων, γιατί σκεπτόμαστε και

καθώς σκεπτόμαστε, δημιουργούμε.

Έτσι έχουμε δημιουργήσει γύρω μας ένα τέτοιο σύννεφο σκεπτομορφών για τις εφέσεις μας, ώστε δεν βλέπουμε τον τελικό σκοπό.

Δεν σας λέγω να πάψετε να σκέπτεστε,

σας λέγω

- να σταματήσετε να σκέπτεστε τόσα πολλά για το τι θα κάνετε και

- να μάθετε πιο απλά “να είστε”.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑΣ

Ο Τοξότης, αρκετά περίεργο, ονομάστηκε το στάδιο της Χρυσαλλίδας, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Στη Χρυσαλλίδα έχετε, αυτή την περίεργη τριπλότητα

- της κάμπιας

- της χρυσαλλίδας και

- της πεταλούδας.

Λέγεται ότι η κάμπια αναγεννιέται πέντε φορές, αποβάλλει το δέρμα της πέντε φορές.

Πέντε είναι ο αριθμός του ανθρώπου.

Έπειτα ακολουθεί το περίεργο αυτό γεγονός στη ζωή της κάμπιας, όπου συμβαίνει μια πλήρης αλλαγή και από ένα πράγμα που έρπει ωθούμενο από επιθυμία, τρώγοντας συνεχώς, έρχεται το στάδιο της χρυσαλλίδας.

Τι ακριβώς συμβαίνει στο στάδιο της χρυσαλλίδας, είναι ένα πολύ μυστηριώδες γεγονός.

Μας λέγουν ότι μέσα στο σκληρό κουκούλι της χρυσαλλίδας, που κατασκεύασε η κάμπια, δεν υπάρχει κάτι άλλο, παρά ένα ρευστό.

Κάθε μοναδικό πράγμα θραύεται και

σ’ αυτό το ρευστό υπάρχουν εκείνα που ονομάζονται τρία κέντρα ζωής.

Και λόγω της αλληλεπίδρασης των τριών αυτών εστιακών σημείων ενέργειας,

γίνεται μια αλλαγή, μια αναδόμηση, έως ότου προβάλλει έξω μετά από μια περίοδο σιγής, μια θαυμάσια πεταλούδα.

Είναι σχεδόν όπως στο πρότυπο του Χριστού,

αν και στη χρυσαλλίδα υπήρχαν τρεις όψεις της Θεότητας, που

- συμβολίζονται και

- εργάζονται

σ’ ένα πρότυπο.

Μελέτησε τι προχωρεί στη ζωή του ζηλωτή ατομικά στον Τοξότη.

Στον Σκορπιό έγινε μια πλήρης κατάρρευση στο κάθε τι.

Το καθετί μετατράπηκε σε ρευστό, γιατί ο Σκορπιός είναι αστρικό σημείο και το νερό είναι το σύμβολό του.

Στη ζωή του σημερινού ζηλωτή, έχει συντελεστεί

- μια πλήρης κατάρρευση και

- ρευστοποίηση.

Όπως μου είπε κάποιος,

- δεν έμεινε κάτι για το οποίο να ζήσει

- δεν υπάρχει κάτι με αρκετό ενδιαφέρον

για να ωθήσει τον άνθρωπο σε ύπαρξη.

Γιατί; Γιατί είσαι ζηλωτής, μαθητής.

Είναι η καλύτερη ένδειξη

που μπορείτε να έχετε για την κατάστασή σας

στην κλίμακα της εξέλιξης.

Το παν γκρεμίστηκε και το γνωρίζετε.

Αλλά οι τρεις όψεις της Θεότητας

- είναι ακόμη εκεί στη ρευστή κατάσταση και

- θα εργαστούν.

Το πρότυπο για την εργασία υπάρχει.

Η φάση της χρυσαλλίδας είναι ο Τοξότης.

Είναι ενδιαφέρον να μεταφέρουμε τη διαδοχή της σκέψης ή της επίτευξης από το Σκορπιό

- στη δύναμη και

- στην επιτυχία

που αναπτύσσεται στον Τοξότη, γιατί είναι σημείο δύναμης.

Ο αληθινός άνθρωπος του σημείου του Τοξότη είναι ένα πολύ ισχυρό πρόσωπο.

Ισχυρό γιατί είναι το ζωδιακό σημείο

- της σιγής

- της προσήλωσης και

ο τελικός σκοπός φαίνεται για πρώτη φορά ξεκάθαρα.

Ισχυρό γιατί είναι η περίοδος που προηγείται αμέσως από τη γέννηση του Χριστού.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Διαβάζουμε ότι οι βάλτοι της Ακάδιας ήταν γεμάτοι από ανθρωπόφαγα όρνεα, που εικονίζονται στα αρχαία βιβλία σαν άγριοι πελαργοί, τα όρνεα της Στυμφαλίας.

Ήταν τρία σε αριθμό. Τρία μεγάλα όρνεα, αλλά υπήρχαν και πολλά μικρά.

Τα όρνεα αυτά ερήμωναν τη χώρα, αλλά δεν ήταν δυνατό να φαίνονται, ήταν κρυμμένα στα χαμόκλαδα, στους θάμνους και προκαλούσαν ζημιές, αλλά δεν μπορούσαν να εντοπιστούν.

Ως συνήθως, ο Ηρακλής ξεκίνησε ορμητικά για τη χώρα της Ακάδιας με σκοπό ν’ απαλλάξει την χώρα από τα ανθρωποφάγα αυτά πτηνά.

Μας λέγουν ότι ήταν ευφυέστατος στον τρόπο που το πέτυχε.

Είχε απαλλαγεί από την πλάνη και

η Αθηνά του έδωσε κάποια κύμβαλα που τα κτυπούσε τόσο δυνατά, ώστε τα όρνεα σηκώθηκαν από το βάλτο στον αέρα και προσπάθησαν να φύγουν πετώντας.

Έπειτα ανέβηκε στο φτερωτό του άλογο και τα σκότωσε με τα βέλη του.

Είναι μια θαυμάσια ιστορία.

Οι βάλτοι είναι σύμβολο

- του νου και

- του συναισθήματος.

Ο Ηρακλής ανακαλύπτει ότι

αν και είναι ζηλωτής και έχει θριαμβεύσει στο Σκορπιό,

ακόμη κατέχεται από μια συναισθηματική φύση και

βρίσκει ότι τα όρνεα της Στυμφαλίας, ειδικά τρία απ’ αυτά, ανήκουν σε ένα είδος ανθρωποφάγων και

κάτι πρέπει να κάνει σχετικά.

Φαντάσου την αντίδρασή του, ν’ ανακαλύπτει ο κατακτητής ότι

- είναι μια καταστροφική δύναμη και

- με τα λόγια και τις σκέψεις του προξενεί βλάβη.

Θυμήσου, ότι

όσο

- προχωρείς μακρύτερα στην ατραπό της επιστροφής και

- περισσότερο λειτουργείς σαν πνευματική οντότητα,

τόσο

- γίνεσαι ισχυρότερος και

- μεγαλύτερη βλάβη μπορείς να προξενήσεις.

- Είσαι ισχυρός

- χειρίζεσαι δύναμη

- είσαι πιθανόν το κέντρο της ομάδας σου.

Αν είσαι ζηλωτής, αν είσαι μαθητής, η δραστηριότητα

- της σκέψης και

- της ομιλίας

είναι το κύριο εγχείρημά σου.

Ζυγίζεις τις σκέψεις σου γιατί πίσω απ’ αυτές υπάρχει δύναμη και

όταν σκέπτεσαι λανθασμένα, η βλάβη που προξενείς είναι πολύ πιο μεγάλη από εκείνη που προκαλεί ένα λιγότερο εξελιγμένο πρόσωπο.

Πρέπει να διώξουμε τα όρνεα από τους βάλτους και προς τον καθαρό αέρα όπου μπορούμε να τα δούμε και να τα νικήσουμε.

Τα όρνια που προξένησαν τη μεγαλύτερη ζημιά ήταν τρία.

Σ’ ένα βιβλίο αναφέρονται:

- σκληρή κακολογία, κουτσομπολιό

- περιαυτολογία, εγωιστική ομιλία και

- η ρίψη μαργαριταριών στους χοίρους.

Τι σημαίνει αυτό;

Λέγεται ότι η κακολογία είναι “πνευματική δολοφονία”.

Έχω ανάγκη να συνδιαλέγομαι με σκληρή κακολογία, πόσες ζωές έχουν αφανιστεί από αυτή;

Υπάρχει ένας αδιάσειστος νόμος,

- αν κακολογήσεις, θα σε κακολογήσουν

- παίρνουμε ό,τι δίνουμε

- αν προσφέρεις

- υπηρεσία, θα πάρεις υπηρεσία

- καλοσύνη, θα πάρεις καλοσύνη

- αγάπη , θα πάρεις αγάπη

- αν ο κόσμος σε κακομεταχειρίζεται,

- ερεύνησε μέσα σου και

- ανακάλυψε το λάθος σου.

Μια αρχαία γραφή λέγει:

σ’ εκείνον που είναι αβλαβής κάθε εχθρότητα παύει.

Γνωρίζω ότι όταν επιτυγχάνω την αβλάβεια

- στη σκέψη

- στα λόγια και

- στην πράξη,

τότε δε θα έχω προβλήματα.

Το γεγονός ότι έχουμε προβλήματα, προϋποθέτει τη βλαβερότητά μας.

Μιλώντας

- για κάποιον,

πάντα είμαστε απασχολημένοι με τα προβλήματά μας, τις υποθέσεις μας

- για αποκρυφιστικά προβλήματα που μας απασχολούν και για τα οποία οι ακροατές δεν είναι έτοιμοι,

ρίχνουμε μαργαριτάρια στους χοίρους.

Αν είστε μαθητής, θα ξέρετε σε τι αναφέρομαι.

Το πρόβλημα είναι καθαρό.

Είμαι και είστε Τοξότης.

Ζούμε με το έμβλημα του Τοξότη συνεχώς μπροστά μας.

Προσπαθούμε

- να φέρουμε στη ζωή μας αρμονία

- να οδηγήσουμε “το βωμό της ζωής ”, επιζητούντα να έρθει σε επαφή με το φίδι της σοφίας.

Αρχίστε με τη σκέψη και το λόγο και αρχίζουμε σήμερα.

Ο δέκατος άθλος του Ηρακλή O Κέρβερος, φύλακας του Άδη

Η ερμηνεία του Μύθου

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το σημείο του Αιγόκερου, λέγει ο Δ. Θιβετανός, είναι ένα από τα πιο δύσκολα ζώδια για να γράψει κάποιος γι’ αυτό και είναι το πιο μυστηριώδες από τα δώδεκα. Έτσι το βρήκαμε.

Ακόμη και το σύμβολο του σημείου ποτέ δε σχεδιάστηκε σωστά, όπως λέγεται, γιατί η ακριβής του απεικόνιση θα προκαλούσε μια εισροή δυνάμεων που θα ήταν ανεπιθύμητη.

Επίσης το σύμβολο αυτό ονομάζεται μερικές φορές η “υπογραφή του Θεού”.

Στους πρόποδες του βουνού ο τράγος, ο υλιστής, ζητά τροφή σε άγονους τόπους.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος στον ανηφορικό δρόμο βρίσκει τα άνθη της επιτευχθείσας επιθυμίας, το καθένα με τα δικά του αγκάθια

- του κορεσμού και

- της απογοήτευσης.

Στην κορυφή του βουνού ο ιερός Τράγος βλέπει το όραμα και ο μυημένος εμφανίζεται.

Σε άλλες γραφές τα σύμβολα είναι

- ο Τράγος

- ο Κροκόδειλος και

- ο Μονόκερως.

Ένας μύθος δίνει έμφαση στην κάθοδο στην κόλαση για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας, στο πρόσωπο του βασανισμένου Προμηθέα.

Ένας άλλος μύθος ασχολείται περισσότερο με τον Κέρβερο,

άλλοι τον σκοτώνουν, άλλοι τον ανεβάζουν στη γη.

Παραθέτουμε αυτές τις παραλλαγές για την εξέταση της πνευματικής τους σημασίας από τον αναγνώστη.

Ένας θυμάται ότι, σύμφωνα με το Δόγμα της Πίστης, ο Ιησούς Χριστός “κατήλθε στον Άδη”. Γιατί; Ασφαλώς επειδή η παμπεριεκτική του αγάπη καλύπτει τις λεγόμενες “χαμένες ψυχές”, εφόσον μας λένε ότι ο Χριστός μεριμνά για την ανθρωπότητα έως ότου και

ο έσχατος “ελάχιστος” να επιστρέψει στο σπίτι του.

Και ποιοι είμαστε εμείς για να ερμηνεύσουμε την “υπογραφή του Θεού”;

Με ταπεινότητα υποβάλλουμε αυτά τα σημεία για στοχασμό.

Μας λέγουν ότι ο γονατιστός άνθρωπος του Αιγόκερω προσφέρει

- καρδιά και

- Ζωή

στην ψυχή και μόνο τότε,

όταν αυτομυηθεί,

μπορεί να γίνει θεματοφύλακας των μυστικών της ζωής και των ανώτερων δυνάμεων.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ ΣΤΟΝ ΑΙΓΟΚΕΡΩ

Υπάρχουν δύο πύλες εξαιρετικής σημασίας:

- ο Καρκίνος σε ό,τι εσφαλμένα ονομάζουμε ζωή και

- ο Αιγόκερως, η Πύλη προς το πνευματικό βασίλειο.

Ο Αιγόκερως, η Πύλη μέσα από την οποία θα περάσουμε τελικά,

- όταν πια δεν ταυτιζόμαστε με τη μορφική πλευρά της ύπαρξης

- αλλά ταυτιζόμαστε με το Πνεύμα.

Αυτό σημαίνει να είμαστε μυημένοι.

Μυημένος είναι το πρόσωπο που δεν τοποθετεί πια τη συνείδησή του

- στο νου του ή

- στις επιθυμίες, ή

- στο φυσικό σώμα.

Μπορεί να τα χρησιμοποιεί, αν επιλέξει. Αυτό το κάνει, για να βοηθήσει όλη την ανθρωπότητα, αλλά η συνείδησή του δεν είναι εστιασμένη εκεί.

Είναι εστιασμένος σε ό,τι ονομάζουμε ψυχή,

που είναι εκείνη η όψη του εαυτού μας που είναι ελεύθερη από τη μορφή.

Με τη συνείδηση στη ψυχή λειτουργούμε τελικά στον Αιγόκερω,

- γνωρίζουμε ότι είμαστε μυημένοι και

- εισερχόμαστε σε δύο μεγάλα συμπαντικά σημεία υπηρεσίας στην ανθρωπότητα.

Γιατί είναι ενδιαφέρον ότι στον Υδροχόο, ασχολούμαστε συμβολικά με τα ζώα γενικά, αφού στο σημείο αυτό ο Ηρακλής ανέλαβε το έργο του καθαρισμού των στάβλων του Αυγεία,

το πρώτο του έργο σαν παγκόσμιου μαθητή.

Στους Ιχθείς όμως δε συλλαμβάνει τον ταύρο, αλλά όλα τα βόδια,

μεταφέροντας στη συνείδησή μας την ιδέα

- της συμπαντικότητας του παγκόσμιου έργου

- της ομαδικής συνείδηση

- της παγκόσμιας συνείδησης και

- της παγκόσμιας υπηρεσίας.

Αν γεννηθήκατε στο ζωδιακό σημείο του Αιγόκερου, παρακαλώ μην έχετε την ιδέα ότι είστε μυημένος.

Θα πρέπει να τονίσουμε μια αίσθηση αναλογίας με την κατάσταση της εξέλιξης.

Οι ζηλωτές

ή πάσχουν από ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας που τους κάνει να νιώθουν ότι δεν είναι δυνατό να κάνουν κάτι,

ή έχουν μια υπερφίαλη ιδέα της συμπαντικότητάς τους.

Έχουν μια επαφή με τη συνείδηση της ψυχής, αλλά μόνο μια μικρή επαφή που νομίζουν ότι είναι το παν και κομπάζουν.

Αυτό δε δείχνει αίσθηση αναλογίας.

Αυτό το σημείο συμβολίζει την Τρίτη μύηση, την πρώτη από τις μεγάλες μυήσεις.

Στο κατά Ματθαίο κεφ. 17 διαβάζουμε ότι ο Χριστός πήρε τρεις μαθητές,

- τον Πέτρο

- τον Ιάκωβο και

- τον Ιωάννη,

σ’ ένα ψηλό βουνό και μεταμορφώθηκε μπροστά τους.

Έπεσαν κάτω και ο Πέτρος είπε: “Ας κατασκευάσουμε εδώ τρεις σκηνάς”.

Στην Ινδική φιλοσοφία ονομάζεται “μύηση του ανθρώπου που κατασκευάζει τη σκηνή του”.

Ο Πέτρος, ο βράχος ή το θεμέλιο, είναι το σύμβολο του φυσικού σώματος.

Ο Ιάκωβος, ο απατηλός, συμβολίζει τη συναισθηματική φύση, την πηγή κάθε θυμικής αυταπάτης.

Ο Ιωάννης συμβολίζει το νου, το όνομα σημαίνει “ο Κύριος μίλησε”.

Έχετε στα πρόσωπά τους το συμβολισμό των τριών όψεων της προσωπικότητας ενώπιον του ένδοξου Χριστού, στον Αιγόκερω στη μεταμόρφωσή Του.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΚΕΡΒΕΡΟΥ

Ο τρικέφαλος σκύλος, Κέρβερος με το τρομακτικό γαύγισμα, με τα φίδια που ήταν τυλιγμένα σε όλο του το σώμα και με φίδια για ουρά, ήταν ο φύλακας του Άδη.

Οι τρεις κεφαλές συμβολίζουν

- την αίσθηση

- την επιθυμία και

- τις καλές προθέσεις.

Η αγάπη της αίσθησης οδηγεί την ανθρωπότητα εδώ και εκεί, για να ικανοποιήσει

- την πείνα στον οικονομικό κόσμο ή

- την επιθυμία για επιτυχία στον κόσμο της χαράς.

Οι βίαιες συγκρούσεις της αίσθησης, ζητούν να κρατούν απασχολημένο το νου.

Πρώτα ο Ηρακλής άρπαξε τη κεντρική κεφαλή, γιατί ήταν το πιο σπουδαία, αφού

η επιθυμία προηγείται όλων των αισθήσεων.

Είναι αυτό που η επιθυμία επιζητεί να εκφράσει και έτσι ικανοποιείται στον εξωτερικό κόσμο.

Η τρίτη κεφαλή είναι καλές προθέσεις, που δεν πραγματοποιήθηκαν.

Έτσι έχετε επιθυμία στο κέντρο,

- από την μια πλευρά έχετε την αίσθηση που απεικονίζει όλες τις συγκρούσεις και

- από την άλλη πλευρά τη τρίτη κεφαλή των καλών προθέσεων

- που ΔΕΝ σκεφτήκαμε

- που ουδέποτε εκτελέστηκαν και

- για τις οποίες πολλά έχουν λεχθεί.

Έχει ειπωθεί: “Η κόλαση είναι στρωμένη με καλές προθέσεις”.

Η ουρά που έχει γίνει από φίδια, απεικονίζει όλες τις πλάνες, που εμποδίζουν την πρόοδο της πνευματικής ζωής.

Ο υλισμός, που μας κρατάει χαμηλά, η κατώτερη ψυχική φύση, που μας προξενεί τόση καταστροφή.

Ο φόβος κατά μήκος κάθε πιθανής γραμμής.

Ο φόβος της αποτυχίας,

- που εμποδίζει τόσους από την δραστηριότητα και

- που τρέφει την αδράνεια,

το μεγάλο λάθος, όπως ειπώθηκε, των ζηλωτών και μαθητών.

Ο Ηρακλής άρπαξε τον Κέρβερο από τη μεσαία κεφαλή και τον νίκησε,

γιατί όλοι οι Ηλιακοί Θεοί ασχολούνται με τα προβλήματα της ανθρωπότητας και γι’ αυτό θλιμμένοι κατεβαίνουν στην κόλαση μόνοι για να σώσουν την Ανθρωπότητα.

Ως εκ τούτου, όλοι οι Ηλιακοί Θεοί έχουν γεννηθεί στο ζωδιακό σημείο του Αιγόκερω.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η μεγάλη ταλάντευση στον Αιγόκερω συνοψίζεται στους εξής βασικούς τόνους.

Πάνω στο συνήθη τροχό είναι: “Και ο Λόγος είπε: Η φιλοδοξία ας κυβερνά και η θύρα ας μένει ανοικτή”.

Αυτό είναι

- το κλειδί της εξελικτικής παρόρμησης και

- το μυστικό της επαναγέννησης,

Δ. Θιβετανός.

Όταν μια αληθινή αίσθηση της πραγματικότητας παραγκωνίζει

- και τη γήινη

- και την πνευματική

φιλοδοξία, ο άνθρωπος μπορεί να λέγει με αλήθεια,

“Είμαι χαμένος στο επουράνιο Φως, σ’ αυτό το φως στρέφω τα νώτα”.

Έτσι προχωρεί ο παγκόσμιος μαθητής,

μυημένος στον Αιγόκερω,

στο δρόμο του προς τον Υδροχόο, για να υπηρετήσει την ανθρωπότητα.

Στο ζωδιακό αυτό σημείο καθαρίζει τους Στάβλους του Αυγεία, το κάρμα

- όλης της άγνοιας και

- της πλάνης

του παρελθόντος, ο Ένοικος στο Κατώφλι και

έτσι γίνεται Κοσμοσωτήρας στους Ιχθείς.

Όλοι θυμόμαστε ότι η τελευταία πράξη του Χριστού στο δρόμο του προς τη Γεθσημανή και το Γολγοθά ήταν να πλύνει τα πόδια των μαθητών του.

Ειπώθηκε ότι “ο Χριστιανισμός δεν απέτυχε: ουδέποτε προσπάθησε”.

Τώρα άραγε, ύστερα, από δύο χιλιάδες χρόνια αρχίζουμε, πραγματικά, να προσπαθούμε ατομικά και σε ομαδικό σχηματισμό;

Αυτό είναι το έργο

- που θα καταστήσει δυνατή την επανεμφάνιση του Χριστού και

- θα προετοιμάσει επίσης την ανθρωπότητα

- να Τον αναγνωρίσει και

- να μπορέσει να αντέξει στην ποιότητα των εκπορεύσεων που συνοδεύουν την έλευσή Του.

(Διασκευή της Εσωτερικής Αστρολογίας, σελ. 153-174 Αγγλ. έκδ.)

Ας θυμάται κάθε άνθρωπος ότι το πεπρωμένο της ανθρωπότητας είναι ασύγκριτο και

ότι εξαρτάται κυρίως από τη θέλησή του να συνεργαστεί στο υπερβατικό έργο.

Ας θυμάται ότι ο Νόμος υπάρχει και πάντα υπήρχε, για τον αγώνα και

ότι η μάχη δεν έχει χάσει τίποτε από τη βιαιότητά της, επειδή μετατέθηκε από το υλικό στο πνευματικό πεδίο.

Ας θυμάται ότι

- η δική του αξιοπρέπεια

- η ευγένειά του

σαν ανθρώπινου όντος πρέπει ν’ αναδυθεί από τις προσπάθειές του

- ν’ απελευθερωθεί από τα δεσμά του και

- να υπακούσει τις βαθύτερες εφέσεις του.

Και πάνω απ’ όλα ας μην ξεχάσει ποτέ

- ότι ο Θείος Σπινθήρας είναι μέσα του, μόνο μέσα του και

- ότι είναι ελεύθερος

- να τον παραβλέψει

- να τον σκοτώσει ή

- να έρθει πλησιέστερα στο Θεό, δείχνοντας την προθυμία του να εργαστεί

με Αυτόν και για Αυτόν.

Le Conte de Nouy

Ο ενδέκατος άθλος του Ηρακλή Ο καθαρισμός των στάβλων του Αυγεία

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΘΛΟΥ

ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ Mελέτη από την Α. Α. Β 1937

Υπάρχει η φράση στην Καινή Διαθήκη, “έως συντελείας του αιώνος”.

Μόλις αρχίζει να ξεκαθαρίζει σε πολλούς από μας ότι εκείνο που πραγματικά εννοείται είναι ότι το Ζωδιακό σημείο των Ιχθύων, στο οποίο ήρθε ο Χριστός, ο Μεγάλος Σωτήρας του Κόσμου, θα περατωθεί σε μια ορισμένη ημερομηνία και τώρα βρισκόμαστε σ’ αυτή την περίοδο.

Δεν αντιμετωπίζουμε ημέρα κρίσης στην οποία θα χωριστούν τα πρόβατα από τα ερίφια και κάποια θα πάνε στον παράδεισο και άλλα στην κόλαση.

Πολλές γελοίες ερμηνείες έχουν δοθεί στους συμβολισμούς της Βίβλου.

Νόμισαν ότι τα πρόβατα πάνε στον Παράδεισο και τα ερίφια στην κόλαση.

Μας περιμένει άλλος κύκλος.

Ο τράγος στον Αιγόκερω είναι ο μύστης και από κάποια εσωτερική σκοπιά οι τράγοι πράγματι πηγαίνουν στον Παράδεισο, γιατί δρουν στο πνευματικό βασίλειο, που είναι ο Παράδεισος.

Τα πρόβατα παραμένουν στη γη, που είναι η μόνη κόλαση την οποία μπορούμε να βεβαιώσουμε,

- ωσότου πάψουν να είναι πρόβατα

- ωσότου μάθουν να έχουν ατομική σκέψη, οπότε γίνονται τράγοι και

- σκαρφαλώνουν στο βουνό και

- ανταλλάσσουν τη θέση αυτού που ακολουθεί με τη θέση του ανεξάρτητου ερευνητή.

Είσοδος στον Παράδεισο, είναι είσοδος στην Εποχή του Υδροχόου που άρχισε στη διάρκεια των δύο τελευταίων εκατονταετιών.

Μας λέγουν ότι το έτος 2000 περίπου ο πολικός μας αστέρας και ένας άλλος αστέρας, ο Βέγας στους ουρανούς, θα έλθουν σε συζυγία και

η Εποχή του Υδροχόου θα είναι εντελώς μαζί μας, αλλά μαζί μας με την έννοια ότι θα μπαίνουμε σ’ αυτή και οι δυνάμεις των Ιχθύων θα αποσυρθούν γοργά.

Ό,τι συμβαίνει στην έκφραση του Φυσικού Πεδίου,

οφείλεται στις υποκειμενικές δυνάμεις.

Υπάρχει μια σχολή σκέψης που ανάγει

- όλα τα μυστήρια

- όλες τις διδασκαλίες που τις αποκαλούμε τώρα Προαιώνια Σοφία,

σε μια μορφή λατρείας των ζώων και μυστηρίων του ναού χυδαίου και σεξουαλικού είδους.

Δε θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, αλλά θέλω να σας πω εκείνο που νομίζω ότι παρουσιάζει ζωτικό ενδιαφέρον, είναι να κατανοήσουμε, ότι κάτι θα παρουσιαστεί

- σε μεγαλύτερη πληρότητα και

- κατά τρόπο ορθό, στην Υδροχοϊκή Εποχή.

Είναι άλλο πράγμα να υποτασσόμαστε στην τυφλή δύναμη και

άλλο να έχουμε μια νοήμονα άποψη για ό,τι συμβαίνει και

- να κατανοούμε και

- να περιμένουμε

κάποια περιστατικά.

Για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία της φυλής μας υπάρχει σημαντικός αριθμός νοημόνων ανδρών και γυναικών που προσδοκούν γεγονότα με μια κατανόηση που βασίζεται σε ό,τι συνέβη στο παρελθόν και

έτσι γίνονται ικανοί να προβλέψουν τι θα συμβεί στο μέλλον.

Τι προξένησε τη λατρεία του ταύρου στην εποχή του Ταύρου;

Όχι η ζωώδης φύση της ανθρωπότητας, που πήρε τον ταύρο σαν σύμβολο της ζωώδους φύσης και τον θεοποίησε, πράγμα που λέγει ο απλός άνθρωπος που ερευνά τα μυστήρια.

Αλλά το γεγονός ότι υπήρχαν υποκειμενικές δυνάμεις, που επιδρούσαν στον πλανήτη μας, καθώς ο Ήλιος περνούσε από το ζωδιακό σημείο του Ταύρου.

Το μάθημα για τον άνθρωπο είναι ότι κάτω από το σύμβολο του Ταύρου,

έπρεπε να παλέψει με το ζώο μέσα του.

Κατόπιν ο Ήλιος μας πέρασε στον Κριό και είχαμε τη θυσία του αμνού, που δείχνει ότι η θυσία της Ζωώδους Φύσης άρχισε να διαδέχεται την ιδέα της πάλης με τη ζωώδη φύση.

Έπειτα ο Ήλιος πέρασε στους Ιχθείς.

Οι δυνάμεις που επιδρούσαν την εποχή εκείνη στον πλανήτη μας, έφεραν στη συνείδηση του ανθρώπου

- την ουσιαστική δυαδικότητά του και

- το δεσμό μεταξύ των δύο τμημάτων του εαυτού του.

Δύο ιχθείς που συνδέονται μ’ ένα δεσμό.

Αυτή η, σε μεγάλη κλίμακα, συνειδητότητα άρχισε να κάνει τη κρούση της πάνω στο ανθρώπινο ον, δηλαδή

- στη ψυχή και

- το σώμα.

Ο Χριστός ήρθε στους Ιχθείς για να μας δείξει τέλεια ποια θα ήταν η έσχατη επίτευξή μας, όταν είχε συνδέσει αυτά τα δύο μαζί

- τον ιχθύ Αβατάρ, το σύμβολο του δεύτερου προσώπου και

- τον ιχθύ που κολυμπά στην ύλη, το σύμβολο του ανθρώπινου όντος, σε ενσάρκωση.

Αυτή είναι η ιστορία.

Μετά τη σκιαγράφηση αυτής

- της θαυμάσιας

- ιδεαλιστικής

- εξελικτικής

διδασκαλίας κατά τις τελευταίες πέντε έως έξι χιλιετίες,

σαν αποτέλεσμα των υποκειμενικών δυνάμεων που παίζουν το ρόλο τους πάνω στην ανθρωπότητα,

περνούμε τώρα στο ζωδιακό σημείο του Υδροχόου, όπου με το συμβολισμό

- του ύδατος και

- της εξάγνισης

θα μάθουμε πώς να είμαστε ψυχή και όχι ανθρώπινο ον.

Αυτό πρόκειται να συμβεί στον Υδροχόο.

Στο τέλος της Υδροχοϊκής εποχής, περίπου δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια από τώρα, μπορείτε άραγε να φανταστείτε πώς θα είναι η ανθρωπότητα;

- Η ζωώδης φύση

- η συναισθηματική, η συγκινησιακή φύση και

- η νοητικότητα

θα είναι δευτερεύοντα στοιχεία και

η ψυχή, η όψη συνείδηση, αυτή η παγκόσμια ώθιση μέσα στον καθένα μας,

που μας θέτει σ’ επικοινωνία με το Θεό, θα έχει ξεπροβάλλει μπροστά μας.

Θέτοντάς το διαφορετικά,

θα έχουμε αφήσει πίσω μας το ανθρώπινο βασίλειο και

παρότι μπορεί να κατοικούμε στα σώματά μας,

οι συνειδήσεις μας θα είναι εστιασμένες στο πέμπτο βασίλειο της φύσης,

το πνευματικό βασίλειο.

Αυτή είναι η προφητεία που βρίσκεται μπροστά στην ανθρωπότητα μέσα σε διάστημα δύο χιλιάδων πεντακοσίων ετών.

Το αντίθετο σημείο του Υδροχόου είναι ο Λέων,

- το σημείο του ατόμου

- το σημείο του ανθρώπου, που είδε τον εαυτό του σαν ανθρώπινο ον.

Στάθηκε στα δικά του πόδια,

ήταν το κέντρο του σύμπαντός του, τα άστρα περιστρέφονταν γύρω του,

καθετί συνέβαινε σε σχέση μ’ αυτόν.

Μ’ αυτό πήρε ορισμένα μεγάλα μαθήματα:

- εκείνο που ήταν πια δυνατό δεν ήταν τόσο ενδιαφέρον, όπως νόμιζε και

- ότι, αν υποβαλλόταν σε κάποια εκπαίδευση, θα μπορούσε να βρει ένα μεγαλύτερο εαυτό

Έτσι πέρασε στο Σκορπιό όπου δοκίμασε να δει πόσο μεγάλη αντίσταση είχε.

Το εξέχον χαρακτηριστικό του ζηλωτή είναι η καρτερική αντοχή και το ζωδιακό σημείο που απαιτεί την έσχατη καρτερία, είναι ο Σκορπιός.

Θριαμβεύει στο Σκορπιό και στον Τοξότη γίνεται ο προσηλωμένος στο σκοπό του μαθητής, που αφού έβαλε το χέρι του στο άροτρο, δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.

Ίσως να θέλει, αλλά δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.

- Προχωρεί και επειδή προχωρεί

- αναρριχάται στη κορυφή του βουνού στον Αιγόκερω και

- υφίσταται τη μεταμόρφωση.

Στον Υδροχόο, ο μαθητής γίνεται ο υπηρετών διδάσκαλος.

Θα ασχοληθούμε με το θέμα των παγκόσμιων σωτήρων στους Ιχθείς.

Στον Υδροχόο ο άνθρωπος είναι ένας υπηρετών διδάσκαλος.

Αυτό το βασικό τόνο θέλω να έχετε στο νου σας.

Μπορεί να γίνει διδάσκαλος, επειδή έμαθε να υπηρετεί και μπορεί να υπηρετεί, επειδή είναι διδάσκαλος.

Αυτά τα δύο πηγαίνουν μαζί.

Ο Κυβερνήτης του πρώτου δεκανού του Υδροχόου είναι ο Κρόνος.

Ο Κρόνος

- μας δίνει πειθαρχία και

- μας ανοίγει τη θύρα της ευκαιρίας.

Ο Κρόνος

- με τις πνευματικές ασκήσεις και

- τις δοκιμασίες

- δυναμώνει τους πνευματικούς μας μύες και

- μας κάνει ικανούς να αναδυθούμε από το σκοτάδι στο φως.

Ο δωδέκατος άθλος του Ηρακλή “Τα κόκκινα βόδια του Γηριόνη”

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Υπάρχουν πολλές εκδοχές του μύθου που αφορά στον άθλο του Ηρακλή στους Ιχθείς.

Λέγεται ότι υπήρχε ένα νησί όπου ζούσε ένα ανθρώπινο τέρας που λεγόταν Γηρυόνης, με σώμα τριών ενωμένων ανθρώπων.

Είχε ένα κοπάδι από κόκκινα βόδια που τα φύλαγε ένας βοσκός και ένας σκύλος με δύο κεφαλές.

Ο Ηρακλής πήρε εντολές, οι Ιχθείς είναι το ζώδιο της υπακοής, να φέρει αυτά τα βόδια από το νησί, διασχίζοντας γη και θάλασσα, στην Ιερή Πόλη.

Ο Ηρακλής ‘πετάχτηκε’ στο νησί, μέσα σ’ ένα χρυσό κύπελλο και όταν έφτασε εκεί, αναρριχήθηκε στην κορυφή του βουνού και πέρασε τη νύχτα με προσευχές.

Έπειτα σκότωσε το δικέφαλο σκύλο, αλλά δε σκότωσε το βοσκό. Σκότωσε επίσης τον ιδιοκτήτη των κόκκινων βοδιών.

Εδώ είναι το ωραίο μέρος του μύθου: ο Ηρακλής έβαλε όλα τα βόδια στο χρυσό κύπελλο με το οποίο είχε ‘πεταχτεί’ στο νησί,

- τα έφερε στην Ιερή Πόλη και

- τα πρόσφερε θυσία στην Αθηνά, τη Θεά της Σοφίας.

Αυτή η Ιερή Πόλη αποτελείται από δύο πόλεις που συνδέονται με ένα θαυμάσιο τείχος και μια πύλη που ονομάζεται Πύλη του Λέοντα.

Μετά την παράδοση των βοδιών το έργο του Ηρακλή τελείωσε.

Δεν ακούμε πια γι’ αυτόν παρά μόνο ότι μπορεί να προχώρησε σε μεγαλύτερο κοσμικό έργο.

Ας θεωρήσουμε τον Ηρακλή σαν ένα σωτήρα του κόσμου.

Έχει αποκτήσει οραματισμό για κάτι που έπρεπε να κάνει.

Βλέπει την ανθρωπότητα ν’ ανήκει σ’ ένα τέρας, έναν άνθρωπο με τρία σώματα,

το σύμβολο ενός ανθρώπινου όντος με ενωμένα

- το νοητικό

- το συναισθηματικό και

- το φυσικό

σώμα.

Νομίζω ότι ο άθλος αυτός δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί.

Η ολοκλήρωσή του βρίσκεται μπροστά.

Υπήρχαν και άλλοι υιοί των ανθρώπων προερχόμενοι, κατά καιρούς, από την ανθρώπινη οικογένεια, ένας εδώ, άλλος εκεί, μια ομάδα εδώ, μια ομάδα εκεί, μόνοι ή κατά ομάδες,

όπως όταν ο Βούδδας ήταν στη γη και λένε ότι έσωσε εννιακόσιους.

Τώρα, η ανθρωπότητα, το ανθρώπινο τέρας, είναι έτοιμη

- για τη σωτηρία και

- για το πραγματικό έργο του Σωτήρα του Κόσμου,

μπορεί ν’ αρχίσει σαν σύνολο με την ιδέα της ομάδας που βασίζεται το έργο, μάλλον, παρά με τη ατομική ψυχή που σώζει.

Ο συμβολισμός των κόκκινων βοδιών αφορά σαφώς στις κατώτερες επιθυμίες, επιθυμίες που υπήρξαν πάντα ένα κύριο χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας.

Φρουρούνται από ένα βοσκό που είναι ο νους,

ο σκύλος με τα δύο κεφάλια αντιπροσωπεύει

- την υλική όψη και

- την ψυχική φύση.

Βλέπετε γιατί ο Ηρακλής δε σκότωσε το βοσκό.

Ο νους μπορεί ακόμη να είναι ο βοσκός των βοδιών, αλλά ο Ηρακλής σκότωσε το δικέφαλο σκύλο,

- τη συναισθηματική φύση και

- την υλική όψη,

που σημαίνει ότι τις στέρησε από κάθε δύναμη.

Ο βοσκός είχε ακόμη δύναμη και δεν μπορώ να φανταστώ κάποια εποχή όπου το ανθρώπινο ον σε ενσάρκωση δε θα χρειάζεται να χρησιμοποιήσει το νου σαν διερμηνέα και μεταβιβαστή της πνευματικής ενέργειας.

Όπως ο Ιησούς σαν ανθρώπινο ον, σε επικοινωνία με την ψυχή του έγινε διαβιβαστής Φωτός στους υιούς των ανθρώπων,

έτσι μπορούμε να επεκτείνουμε την έννοια και να θεωρήσουμε την ανθρωπότητα σαν ένα σύνολο, με το νου όλων να κρατιέται σταθερά στο Φως και

να διαβιβάζει στα κατώτερα βασίλεια της φύσης την πνευματική εκείνη ενέργεια που θα τα ανυψώσει στους ουρανούς.

Αυτό είναι το έργο της ανθρωπότητας.

Είμαστε τόσο απασχολημένοι με τα δικά μας προβλήματα, ώστε λησμονούμε την ευρύτερη εικόνα.

Πρέπει πάλι να σημειωθεί, ότι ο φύλακας των βοδιών, η όψη – μορφική, σκοτώθηκε επίσης, αλλά ο βοσκός και τα βόδια ανυψώθηκαν μέσα στο χρυσό κύπελλο.

Εδώ έχετε το Ιερό Δισκοπότηρο.

Και έτσι το έργο επιτεύχθηκε.

Ο Κοσμοσωτήρας

- εκπλήρωσε την αποστολή Του

- ανύψωσε την ανθρωπότητα.

Όλοι έκαναν ό,τι έκανε σε μεγαλύτερη έκταση ο Χριστός.

Ακούμε γύρω μας για την αποτυχία του Χριστιανισμού.

Δε βλέπω αποτυχία οπουδήποτε στο Μεγάλο Σχέδιο.

Ίσως βραδυπορία, αλλά ξέρετε

- πόσο καταστροφικό θα ήταν, αν η εξέλιξη ήταν πολύ γρήγορη

- πόσο επικίνδυνο θα ήταν, αν οι άνθρωποι ήταν σε υπερδιέγερση προτού είναι έτοιμοι;

Όλοι οι δάσκαλοι γνωρίζουν

- τους κινδύνους της υπερδιέγερσης

- τις καταστροφές που συμβαίνουν όταν ένα πρόσωπο κάνει ορισμένες επαφές προτού ο μηχανισμός είναι αρκετά συντονισμένος.

Οι Σωτήρες του Κόσμου πρέπει να εργάζονται αργά, αλλά ο χρόνος δε σημαίνει κάτι γι’

αυτούς.

Ο όρος Κοσμοσωτήρας συνδέθηκε ως τώρα με την ιδέα της ανάδυσης ενός μεγάλου Υιού του Θεού από τον οίκο του Πατρός, που κλήθηκε από την ανάγκη της ανθρωπότητας για να κάνει ένα μεγάλο έργο.

Κατά την πάροδο των αιώνων, Παγκόσμιοι Σωτήρες

- έχουν έρθει περιβεβλημένοι σε φυσικά σώματα

- έχουν έρθει εμποτισμένοι με συναισθηματική φύση και

- υπήρξαν αρκετά νοήμονες.

Με τη ζωή τους έδωσαν ένα παράδειγμα ότι μπορούμε ν’ ακολουθήσουμε τα βήματά τους.

Mε τα λόγια τους ήχησαν το φθόγγο, το μήνυμα που χρειαζόταν η ανθρωπότητα για να κάνει το επόμενο βήμα.

Με τις πράξεις τους έδωσαν μια απόδειξη της υπηρεσίας, που προσφέρεται στον κόσμο κάνοντας το καλό και τα ονόματά τους έμειναν κοντά μας ανά τους αιώνες.

Πρέπει να είναι κάποιος πολύ μεγάλη μορφή για να μείνει στο νου των ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια.

Οι περισσότεροι από μας ξεχνιούνται σε είκοσι.